Vier jaar, 1461 dagen, 35040 uren zijn voorbijgegleden sedert de doodsgeeuw aan zijn mond ontsnapte. Ik stond erbij en ik keek er naar. Geen Dramatische toestanden, neen. Alleen ik en mijn verwekster. Iedereen die daar niets te zoeken had hebben we de deur uitgewerkt. Snotterende, met lange uithalen jankende mensen daar heb ik niets mee.
Om 21U15 was het eindelijk zo laat. Plots trok zijn mond open alsof hij wilde geeuwen. Het negenvijftig jaar jonge, of oude lichaam zo U wilt had het opgegeven. De M.S. had de strijd gewonnen. Ik wreef nog een laatste keer over de tatoeage die een zwaard voorstelde. De vijf puntjes op zijn rechterhand lachten mij toe. Hij was geen gevangene meer.
Zijn laatste woorden die had gesproken tot mij, twee dagen voordien, “We zien elkaar in de hel! Want daar belanden wij zeker!” Galmden door mijn hoofd. We hebben altijd nogal galgenhumor gehad. Ik glimlachte, terwijl een strotdichtknijpend verdriet een mokerslag uitdeelde. Na al die tijd dreunt die slag nu en dan nog na. Soms zacht, op dagen als vandaag keihard.
Tot in de hel ouwe! Op een dag leggen we de Duivel en zijn discipelen het vuur aan de schenen! Maar nu moet ik eerst nog een paar dingen hier doen.
Was getekend
juli 1, 2009 at 11:20 am
Dit lezen, ontroert mij.
juli 1, 2009 at 3:29 pm
Heb het vandaag ook zeer moeilijk. Wist dat u iets zou schrijven, kon het niet laten om te lezen. Je bent niet alleen Tom.
Zwarte humor ?? Inderdaad . Tot het laatste moment.
Ma.
juli 2, 2009 at 5:28 am
Aangrijpend…
juli 2, 2009 at 11:27 am
Dit raakt me.
juli 3, 2009 at 6:40 am
@Mijn verwekster,
‘k Had niet verwacht dat je zou komen lezen. Ge zijt ook niet alleen Ma!
@De rest,
Bedankt voor de reactie, ik kan hier niets zinnigs meer aan toe voegen.
Was getekend