Onbenulligheden

Er blijken mensen op deze aardkloot te bestaan die nieuwsgierig zijn naar dingen die zij van mij niet weten. Dat laten zij blijken door de zogenaamde “stokjes” hier op mijn erg te depositeren. Liefst tweemaal kreeg ik dergelijk brandhout toegeworpen. De ene werd hier achtergelaten door drie dames die nooit hun haar wassen, beweren dat ze deftig zijn maar mij wel op de tweede plaats rangeren. Zij hebben het geluk alsnog tien onbenulligheden mijner aan de weet te komen dankzij Louise, die wel weet hoe iemand zijn ego te strelen.

Goed, tien zaken die U niet van mij wet. Moeilijk, want wie de moeite neemt mijn blog te doorploegen weet zo ongeveer alles van mij.

1. Ik meet 1m86
2. Ik weeg droog aan de haak 84 kg
3. Ik ben geboren in een Volkswagen Kever, geen zever.
4. Ik spreek een beetje Chinees
5. Ik begin normaal mijn zinnen nooit met ik
6. Ik kak altijd met de deur op slot.
7. Ik pies nooit met de deur op slot.
8. Ik kots, naargelang de de urgentie, soms met de deur op slot, soms niet.
9. Ik zou veel meer boeken willen, maar kan dat niet bekostigen.
10. Ik lieg nogal veel.

Was getkend

Vliegticket

Reeds dagen lang loer ik nu en dan even naar websites die goekope vliegticketten aanbieden. De boekenbeurs zoemt in mijn hoofd als een zomerse mug die uit is op het zijn slachtoffer een slapeloze nacht te bezorgen.

Het knaagt. Vooral omdat ik vrees dat ik daar niets kan gaan uitvreten. Behalve als bezoeker wil ik ook een paar mensen, met wie ik al een paar keren in contact was, te zien en te spreken krijgen. Mezelf verkopen.

En laat dat nu net zijn wat mij tegenhoud. Net nu ik gestopt ben met mezelf te verkopen zou ik er meteen terug aan beginnen. Klanten die netjes hun rekeningen onbetaalden, rompslomp om een paar stuivers te verdienen die nooit kwamen hebben er toe geleid dat ik het na tien jaar voor gezien hield.

Misschien komt er deze week wel nieuws dat mij alsnog aanzet tot een keertje naar België te komen. ‘t Is tenslotte al een jaar geleden. Als het nieuws er niet komt zal het nog wel een jaartje duren alvorens ik de Belgische bodem vertrappel.

Was getekend

The cuckoo

De ochtend was drie minuten jong. De vlucht begon. Op de klanken van Rory Gallagher, The cuckoo, vloog hij hoger het zwerk in. De blauwe lucht was het water waar hij als een dartele zeehond in rond schoot. Hij zong en omhelsde het moment. De val zou komen, die had hij al te veel meegemaakt om zich daar niet van bewust te zijn. Foert, deze seconden neemt niemand meer weg.

De blik die hij naar beneden wierp maakte dat hij nog hoger ging vliegen. Onder hem op een bergtop zat, lag en was alles aanwezig wat hij lief had.

Was, redelijk bezopen, getekend, en dat zo vroeg op de morgen.

Carrousel

Zijn gemoedstoestanden deden denken aan een carrousel bediend door een dronken foorkramer. Snel optrekkend, plots afremmend. Vrolijke muziek die weerklonk in zijn hoofd, bruusk veranderend van toon naar een dodenmars. Een stonde later trok de carroussel alweer op gang, deze keer met lieflijke ballades.

Zijn omgeving werd er dol van. Wat zorgde voor een symbiose: iedereen dol. Behalve dat zijn dolheid een doel had, die van de omgeving niet. De capriolen die de in zijn hersenpan gehuisveste massa uitvoerde lieten hem toe al die verschillende stemmingen intens te beleven. Intenser dan zijn omgeving.

Mijnheer Doktoor noemde het een ziekte. Grootmoeder noemde het ” ‘t Zot in zijn hoofd.”
Volgens de medicus zouden een paar snuifjes serotonine zoden aan de dijk zetten.
Hij weigerde. Het is mijn land, het zijn mijn weides, waar ik, en ik alleen toef. Als de gebroken dijken met hun binnenstormend water, bruut, met geweld, mij willen overvallen, laten tollen, soms ternauwernood aan de verdrinkingsdood ontsnappend, dan is dat mijn zaak. Als het in mijn kop wil stormen, dan zal het stormen.

Kust mijn kloten, riep hij, en tokkelde verder op zijn gitaar.

Meneer doktoor

Dokter Van Knekelvelde. 56 jaar oud. Een naam die ik sowieso maar raar vond. Telkens ik hem zag dacht ik aan een veld vol beenderen. Het was een brave man maar niet bijster slim. Hij was afkomstig van een bescheiden boerenfamilie, en zoals dat gaat op het platteland moet er toch op zijn minst één zoon studeren. Zijn drie broers werkten op de boerderij en hij was gekozen om te studeren.

Nauwgezet stampte hij alle ziektes, anatomische wetenswaardigheden en medicijnen in zijn geheugen, ging zeker niet naar de Overpoortstraat om zich daar lallend met een stuk in zijn kloten in te laten met de studerende lichtekooien. Neen. Noeste arbeid leidt tot vruchtbaarheid, in zijn geval een doktersdiploma. Al was het maar met de hakken over de sloot. Of wat dacht U? Dat alle doktoren evengoed zijn? Een vrouw had hij nooit aan de haak kunnen slaan. Telkens hij een kandidate presenteerde aan zijn ouders, maakte zijn moeder daar korte metten mee. Niets was goed genoeg voor haar Knekel. Hij heeft trouwens niet veel meisjes voorgesteld aan zijn ouders. Het gerucht deed de ronde dat hij meer geïnteresseerd was in partners van eigen kunne.

Was getekend

Beslissingen

Wie zou ik vandaag eens laten doodgaan? Of een ongeval laten krijgen? Of verliefd laten worden? Of het groot lot laten winnen?

Beslissingen die ik moet nemen, en waar ik de ganse dag mag over mijmeren, twijfelen, lachen. Ik lijk God wel.

Was getekend

Statistieken en kolommen

Het is afgelopen. Na tien jaar op zelfstandige basis websites aangemaakt te hebben, domeinnamen gehost te hebben, gaan de boeken dicht. Alweer eentje voor de statistieken.

De Spaanse contreien liggen economisch op hun kont, wat zeg ik? Op apegapen! En dat alles na de zomer, dus de hitte is niet de boosdoener voor dat zuurstoftekort.

Gelukkig is voor mijn berg reeds de nodige pecunia richting bank en vorige eigenaar geschoven om mij alvast van een woonstek te verzekeren.

Nu heb ik het gehad. Vanaf volgende week, want papieren en documenten moeten bevestigen dat ik zonder economische activiteit door het leven wandel, wijdt ik mij uitsluitend aan wat mijn hart mij reeds jaren probeert diets te maken . Al verdien ik er geen bal mee. De statistieken van mensen die het niet en wel maken moeten bevestigd worden. Ik hoop dat ik in de goede kolom terechtkom.

Was getekend

Klank en lichtspel

Een enorme knal doet mij opschrikken. Slaapdronken en toch wakker struikel ik uit mijn bedstede. Lichtflitsen gaan door mijn hoofd. Of zijn ze echt? Een ritmisch geroffel komt aangewaaid door het halfopenstaande raam. Nu, klaarwakker, merk ik dat de lichtflitsen echt zijn. Tussen de houten latjes van het luik wurmen zich nijdige, felwitte stroboscopische signalen. Het geroffel gaat in een nog hogere versnelling.

Na twee maanden rust is de herfst gekomen. Regen, wind die in deze contreien steevast gepaard gaan met onweder.

Was getekend

Telenet en Pumba

Handrem aan, rem loslaten. Alweer gestopt. De auto staat 4 graden bergopwaarts. Achterliggers en voorliggers wachten ook met opgerichte neus tot de stoet wagens richting top zich verderzet. Ondanks de verschillende modellen, lengtes, hoogtes en kleuren van deze heilige koeien hebben ze vandaag allemaal een ding gemeen: een aantal koters aan boord.

Het jaarlijkse kinderfestijn in het Olympisch stadion bovenop Montjuich mag niet gemist worden. Weken tevoren weet ik al precies op welke dag dit evenement zal plaatsvinden. Van die taak kwijt dochterlief zich. Aangezien het niet de eerste keer is dat er zodanig op mijn gemoed gewerkt wordt om aanwezig te zijn, weet ik ook perfect het verloop van deze pelgrimstocht naar het Mekka van kinderplezier.

Alsof het een concert betreft staat er midden op het grasveld een enorm podium waarop de plaatselijke televisiesterren van kinderseries hun opwachting zullen maken met bijbehorende wervelende show. Mijn dochter kan haar plezier niet op. Rondom het stadion staan tenten, obstakelparcours en ellenlange rijen.

Dit jaar had ik één iets niet zien aankomen. Er stond verdomme een springkasteel van Pumba met in koeien van letters een reclame voor Telenet. Ik vrees dat hier gisteren bitter weinig contracten zijn afgesloten door Telenet.

Was getekend

Muren en stilte

De stilte is hier dezer dagen voelbaar. De vier muren die mij omringen zijn mij goedgezind. Stevige muren. Geluiddichte muren. Het enige waarneembare geluid is het krassen van de pen. Een goedkope pen. Het Internetgebruik heb ik aan banden gelegd. de ketens worden een paar keer per dag verbroken bij wijze van luchten.

Er is nog veel werk aan de winkel, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar ik ontwaar de contouren van iets. Ik slik soms, moeizaam, terwijl er niets te slikken valt. Omdat ik schrik heb om op mijn bek te gaan, terwijl er niets is om schrik van te hebben.

Was getekend