08:50
Rojaltiewatsjer. Dat lijkt mij nu eens een interessant beroep. Mochten de oude, groene identiteitskaarten nog bestaan, waar het beroep van de drager werd vermeld dan zou rojaltiewatsjer er met gouden inkt op gedrukt zijn.
Geef toe, kijken naar koningen, prinsessen, prinsen, koninginnen, hofnarren en ander daaromheen vliegend blauwbloedig verhevene, moet toch verdomd intrigerend zijn.
En wat te denken als dat figuur plots merkt, want België zou België niet zijn mocht het geen met zijde afgezet pofmouwtje passen aan wetten, dat er in het rijk zijner hoogheid twee koninginnen rondschrijden. Ware het nu nog een reclamestunt van een winkelketen: Twee voor de prijs van een! Maar neen, de overheidstekorten moeten uitgediept worden tot men op granietbodems stuit waar geen schilfer meer af te schrepen valt. Zolang die niet bereikt is neemt men het niet te nauw met het onderhoud van een folkloristisch groepje inteelt verkorenen.
Straks breidt dit artikel zich uit. Nu moet ik even een sanitaire stop maken.
Was getekend
09:40
Bedankt voor het medeleven, maar neen, ik lijd niet aan constipatie. De duur mijner afwezigheid had ook te maken met het vergezellen van mijn jongste telg naar de dorpsschool.
Folkloristische inteelt, daar ging het ganse aardappelen schillen over.
Dat ze afgeschermd worden van het volk is maar goed. Stel U voor dat onze zonen en dochters blootgesteld zouden worden aan deze royale ridders. Dan zou half Londen bevolkt zijn met Belgische afdankertjes. Erkend of niet, daar kan alweer een pofmouwtje aangepast worden, nietwaar SIre.
Een nieuw vaartuig om Paola vredig te stemmen is de prijs die het volk betaalt voor de huwelijkse peis en vree van ’s lands vorstenpaar. Het gekozen model deed er niet veel toe. Als het maar groot, prijzig en niet te vergeten, geleverd werd met een gratis fles champagne. Eentje van het jaar 1994, wat een exquis jaar was om champagne te bottelen die tegen boten aangegooid konden worden.
De laatste jaren wrijven de hofleveranciers van gouden wiegjes en koetsjes zich in de handen. Er wordt wat afgevogeld in de kastelen. In het klein kasteeltje naar het schijnt ook, maar daar heeft onze vorst sinds zijn elitetroepen het pand verlaten hebben weinig interesse voor.
De ruisende rokken, de strak ingespannen boezems, de gezichten met rode koontjes en de zuinige kreetjes die weerklinken door de gangen en gewelven verraden alweer het in de maak zijn van een prinsje of prinsesje.
De verlichting is schaars, wat dan weer een excuus is om al dan niet toevallig een bastaardje te verwekken. Een ongeluk schuilt in een klein hoekje, nietwaar sire.
Ik ben Belg, laat daar geen twijfel over bestaan. Al vele jaren draag ik mijn financieel steentje niet meer bij om deze Flodder familie in maatkledij hun natje en droogje te bekostigen. Nu heb ik de eer dat te doen voor ene Carlos. Van hetzelfde laken een broek, met één verschil. Hij spreekt zijn moerstaal. En iedereen begrijpt hem! Goed hé. Als ik dan toch met lede ogen moet aanzien hoe deze Middeleeuwse feodale heren van ’s volks zweet leven dan wil ik zijn oervervelend inhoudloos gekwetter begrijpen, nietwaar Sire.
Na veertig jaar te toeven in de Belgische contreien hebben nog onze Spaanse schone, noch onze Italiaanse muze maar een petieterige inspanning gedaan, tussen twee feesten door, om een verstaanbaar woordje Nederlands te kwaken. Deze zwanen zijn gansen, nietwaar Sire. U kan het weten.
Dit was het voor vandaag. Ik wind mij teveel op.
Vergeet ook de Dutch Bloggies niet. Bij literatuur kan U nog altijd mijn url invullen en mij naar ongekende hoogtes katapulteren. Bij 1001 liefdes kan U dan weer een liefdesgedicht lezen als U niet te lui bent om naar de v van Van De Pot Gerukt te surfen en aldaar commentaar geven.
Was getekend
