Over de doden niets dan goed

Hier sta ik dan. Op mijn eigen graf te gapen. En dat fotootje! Hadden ze nu echt niets beter kunnen vinden. Een stomme debiele glimlach spreid ik tentoon. Geen flauw idee waar deze foto gemaakt is. Hij zal wel uitgeknipt zijn van één of andere kiekje tijdens een familiereünie waar een obligate glimlach de boodschap is als één of andere nonkel met een knoert van een fototoestel loopt te zwaaien. Ik denk dat de begrafenisondernemer zijn kleine neefje zich uitgeleefd heeft op mijn smoelwerk met Photoshop. Waar zijn al mijn kraters en littekens van acné gebleven? De acné waarvan mijn vader beweerde toen ik veertien was, dat ik meer aan mijn fluit moest trekken, dan zou het vanzelf wel weg gaan. Hoeveel zakdoeken ik ook volspoot met witte riviertjes, ja ik kon er wat van op die leeftijd, het was geen oplossing. Mijn rottingsproces was al ingezet bij leven leek het wel. Ik kan niet eens een sigaret opsteken. Zo dood als een pier. Ik buig voorover om even aan het koele marmer te snuffelen want ik ben wel nieuwsgierig of rottingsgeur door het marmer waarneembaar is. Niets. Zelfs geen licht stankluchtje. Ze hebben mij blijkbaar toch een degelijke kist gegeven. Ondanks ik bij leven altijd luid en duidelijk had verkondigd aan al wie het horen wilde, ik geef toe dat waren er niet veel, dat ik geen polonaise wilde op mijn verassing. Geen Christelijke dienst, geen priester die mij van haar noch pluimen kende en die wel eventjes een lofzang over mijn godvruchtig leven zou kwelen. Ik heb geen Godvruchtig leven geleid! Goed begrepen? Ik weet niet eens of ik wel een leven geleid heb. En zie nu, een marmeren steen met een fijn, uit koper gegoten lijkt het wel, kruis. Verassen? Ja dat hebben ze wel gedaan mij verrassen, ze hebben mij Godverdomme de grond ingestampt. Altijd had ik al een bloedhekel aan de gedachte dat de wormen zich zouden tegoed doen aan mijn zweetvoeten en mijn oogballen zouden vreten als waren het reuzenolijven. Bij leven heb je al weinig in de pap te brokken. Dood al helemaal niets meer.

Wie zou deze hele pantomine op zijn geweten hebben, dat vraag ik mij echt af. Ons tante Marta? Neen, die is veel te gierig. Van haar kreeg ik tien frank op nieuwjaar en een aai over mijn bol die wel leek te zeggen: “Kom voor de rest van het jaar niet meer aan met een open polleke!” Ons vader al helemaal niet, die ligt hier een paar rijen verder de wormen te voederen. Ons moeder? Neen, tuurlijk niet. Die zou mij maar al te graag opgestookt hebben, mocht ze durven ze zou nog een brochetje op mij gebakken hebben. Mijn grootmoeder dan. Ja die zou het wel eens kunnen geweest zijn. Ze zag mij wel graag daar niet van, maar wat zouden ze in onze parochie wel niet gaan rondvertellen mocht ik niet Christelijk begraven zijn? Ja die doden hebben daar toch geen last meer van zal ze wel geredeneerd hebben. Dat dacht ik ook, en zie mij hier nu staan. Kijkend op dit symbool van vergetelheid. Wat zouden ze met mijn motorfiets gedaan hebben?

Was getekend

Advertenties

Tags: , , ,

3 Reacties to “Over de doden niets dan goed”

  1. Menck Says:

    Zeg, ik krijg uw motorfiets niet in zijn derde versnelling. How come?

  2. vandepotgerukte Says:

    Omdat er maar twee opzitten. Schandalig snel en moordend rap. Dus blijf maar van die tweede versnelling, anders lig je hier naast mij binnen een paar dagen.

    Was getekend

  3. speedy Says:

    Dus geen verrassing op je verassing?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: