Een stok van Aïda

Deze morgen toen ik vanop mijn berg, waarop ik op eenzame hoogtes mijn dagen slijt, naar beneden keek, ontwaardde ik een voorwerp dat daar niet hoorde. Een paar uur later , tijdens mijn ochtenwandeling, ben ik mijn berg afgedaald en heb het voorwerp aan een nader onderzoek onderworpen. ik stond verbaasd met een simpel stokje in mijn handen voorzien van een inscriptie: Dit stokje heb ik achtergelaten in uw paleis van de waarheid om op een aantal levensprangende vragen antwoord te krijgen, Aïda.

Normaal gezien geef ik weinig informatie over mezelf, maar deze keer was de verleiding toch te groot om U in het ongewisse te laten, dus zal ik nog maar een keer tegen beter weten in U iets proberen bij te brengen.

DRIE BANDS OF ARTIESTEN DIE JE DIT JAAR HEBT LEREN KENNEN

Aangezien muziek een kunst is neem ik de tijd daarvoor. Al vele jaren had ik zin om naar het oeuvre van Edith Piaf te luisteren. En met luisteren bedoel ik dan wel luisteren en niet een achtergronddeuntje opzetten. Natuurlijk had ik wel al vele liedjes van haar mijn trommelvliezen laten strelen maar nog nooit echt de tijd genomen om er intens te proberen van genieten. Dat is mij dus afgelopen jaar wel gelukt. Voor de rest van het musicerende tuig heb ik dit jaar geen tijd gehad.

DRIE DINGEN DIE JE AFGELOPEN JAAR HEBT MEEGEMAAKT, GEHOORD,.. EN DIE JE ALTIJD ZULLEN BIJ BLIJVEN

In 2006 had ik het al meegemaakt, maar 2007 heeft mij de ogen doen open gaan. Blogverkiezingen. Het bloggend tuig dat zonodig moet meedoen aan verkiezingen loopt te smeken om je stem, schreeuwt van de daken dat het hen niet interesseert die verkiezing en gaat dan quasi verongelijkt doen als ze niet verkozen worden. Maar durf niet te reageren op hun berichten of je wordt meteen terug verwezen naar de achterhoede van het blogpeloton waar U hoort! Wij willen je stem zien op ons formulier maar niet horen! Tot zover nummer één.

Bij één van mijn weinige afdalingen naar het centrum van de wereldstad waar ik dichtbij woon werd een jongen zomaar in de lies gestoken met een mes. Hij was geld aan het wisselen bij een wisselkantoor dat op straat uitgeeft. Ik stond een meter of vijf bij hem vandaan. Hij slaakte een kreet waarvan de doden nog zouden verschieten, ik verschoot niet, want ik ben niet dood. Hij herpakte zich meteen, zeeg neer en bekeek mij met smekende blik. Aan de bediende van het wisselkantoor vroeg ik of hij een verbandkist of iets dergelijks had en een ziekenwagen kon bellen. Een smalle verbandkist werd door het doorgeefluik aan mij overhandigd. De jongen begon nu toch wel stevig te bloeden, gelukkig vond ik een tourniquet die ik meteen vakkundig rond zijn lies snoerde, net boven de wonde. Het bloeden nam nu aanvaardbare proporties aan tot de ziekenbroeders mijn vakkundige werk konden verderzetten. Ja dat was toch wel een vreemde ervaring, zelfs voor iemand van mijn kaliber. Ik was wel trots op het feit dat ik het hoofd koel hield, nu weet ik wel van mezelf dat ik een koele kikker ben, maar toch.

Straks of morgen ga ik verder want ik moet ontzettend kakken

Was getekend

Advertenties

Tags:

Eén reactie to “Een stok van Aïda”

  1. Aïda Says:

    Ik had niet minder verwacht! Merci.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: