schuldgevoelens en andere tijdrovende onzin

Voor diegenen onder U die zichzelf opzadelen met schuldgevoelens zal ik eventjes piekfijn uit de doeken doen dat dat een hoop onzin en tijdverlies is. Natuurlijk zal U alweer geen gebruik maken van deze wijsheid. U zal verder schuldgevoelens ontwikkelen die dan weer leiden tot depressies en andere tijdrovende activiteiten. Menck vroeg een positieve week? Wel, dit is dan mijn bijdrage.

Jarenlang vraag ik mij al af waarom ik zo weinig schuldgevoelens heb. Ben ik dan een psychopaat? Want dat is wel één van de grootste kenmerken voor dat soort specimen. Na stevig mezelf op de rooster te hebben gelegd kan ik U met vreugde meedelen dat ik geen moordende flierefluiter ben.

Hoe zit het dan? Waarom dit gebrek? Ik ben eruit! Ik ben niet voldoende belangrijk! Hoe arrogant was ik om te denken dat ik zo belangrijk was voor anderen. Hé?? zie ik U denken. Ja inderdaad, ik ben niet onmisbaar dus daarom heb ik ook geen schuldgevoelens. Mocht ik morgen iemand zwaar in het zak zetten dan zal die andere persoon mij wel snel dumpen als vriend, echtgenoot of kennis. Na een tijdje zal de andere zijn boosheid wegzakken en mischien nog twee maal tijdens zijn verdere leven denken: “Wat een klootzak was hij toch” en einde verhaal. Nu zet ik mensen niet in het zak, wat U alweer niet gelooft natuurlijk, en toch is het zo. Dus vanaf heden, op voorwaarde dat U niet gaat moorden, mag U alle schuldgevoelens die U heeft overboord gooien met een kreet van bevrijding. En dit dankzij mijn Van De Pot Gerukte onderzoek. Mocht U wekelijks ter kerke gaan dan vrees ik dat dit onderzoek weinig zoden aan de dijk zal zetten, want daar staat men klaar met karrevrachten van die onzin om met gulle hand uit te delen. Want dat is de enige manier om macht over iemand te hebben, hem met schuldgevoelens opzadelen.

Conclusie: Schuldgevoel = Arrogantie (Wij achten onszelf te belangrijk)+ macht over U laten uitoefenen.

Als U na deze conclusie nog steeds dergelijke gevoelens hebt bent U mischien masochistisch aangelegd, maar dat zal voor een volgende keer zijn.

Was getekend

Advertenties

14 Reacties to “schuldgevoelens en andere tijdrovende onzin”

  1. blanche Says:

    Geachte Heer Van De Pot,

    Uw blog is veel te moeilijk voor mij.
    Als ik de redenering kan volgen dan is
    schuldgevoelloosheid een kenmerk van bescheidenheid. Nochtans werd ons geleerd dat hij die zonder schuld is de eerste steen moet werpen. Geef toe, een bescheiden iemand gooit toch nooit als eerste. Mogen we dan concluderen dat als iedereen bescheiden zou zijn (wegens schuldgevoelloosheid), er niet meer met stenen zou gegooid worden en dat door het verdwijnen van het schuldgevoel de wereldvrede zou hersteld worden?
    Of bekijk ik de zaken teveel door een roze bril?

  2. vandepotgerukte Says:

    U verward schuldgevoelens met schuldig zijn. Wie ben ik om stenen te gooien?

    Was getekend

  3. blanche Says:

    Jamaar, als je onschuldig bent heb je toch geen schuldgevoelens? En u verwarT het voltooid deelwoord met de tegenwoordige tijd. Maar U hoeft daar geen schuldgevoelens over te hebben(hoewel U wel schuldig bent)

    Ziet U wel dat dit blog te moeilijk is.

    Overigens bent u erin geslaagd mij van mijn stoel te blazen van het lachen met een reactie op ik weet niet welk blog over een koord op maandag in de gamma.

  4. zeezicht Says:

    Tiens, eigenaardig. Ik heb ook geen schuldgevoelens en ken wel degelijk het verschil met ‘schuldig ‘ zijn aan iets. Mij hebben ze geleerd dat schuldgevoelens niet bestaan, je praat ze jezelf aan.

  5. vandepotgerukte Says:

    @Blanche
    Aangezien schaamte mij ook onbekend is kan ik niet rood worden. Boos op mezelf kan ik wel worden, en in dit geval is het schandalig van mijnentwege om zo een kinderlijke fout te maken.

    Mijn blog is niet moeilijk, mijn blog is mijn blog.

    Enne ik ben blij dat ik U aan het lachen kunnen brengen heb. Daar draait het toch om?

    @Zeezicht
    Daar gaat dit schrijven over, stop met jezelf voor de gek te houden wat schuldgevoelens betreft.

    Was getekend

  6. Menck Says:

    Wie zich enigszins onmisbaar acht (en volgens uw schrijven daaruitvolgend ook schuldgevoelens kan hebben), staat volgens u te boek als arrogant.
    Dan ben ik arrogant jegens onder meer mijn madam, mijn ouders, vrienden en nog enkele mij zeer genegen mensen. Concluderend kan ik niet anders dan stellen dat het bijzonder fijn is om arrogant te zijn. En net terwijl ik altijd heb gedacht dat net dát een mens met schuldgevoelens opzadelde. Toeme toch.

  7. Annemie Says:

    Door al dat roze brilgedoe slaat een mens nog aan het filosoferen… Straks zijn de gevolgen misschien niet meer te overzien!

  8. vandepotgerukte Says:

    @Menck en Annemie

    Ik begrijp wat U bedoelt met uw uiteenzetting. Maar ik maak mij geen illusies omtrent mijn onmisbaarheid. Twee jaar geleden verloor ik mijn vader, en wat blijkt? Tot mijn grote ontzetting blijkt hij zelfs niet onmisbaar. Toen ik dat bemerkte stond ik versteld. Dus waarom zou hij bij leven moeten rondlopen met schuldgevoelens, en zoals Annemie goed opmerkt, het is filosoferen. Maar als U mij toestaat om nog eventjes door te filosoferen wil ik er toch nog graag bijvertellen dat als ik het heb over schuldgevoelens dat het niet gaat het over de melk laten aanbranden of met een stuk in mijn voeten om vier ’s ochtends thuis te komen.

    Was getekend

  9. Chelone Says:

    Dat je hebt moeten ervaren dat je vader niet onmisbaar is, is hard alhoewel dit eigenlijk al impliceert dat hij wel degelijk onmisbaar is.

  10. vandepotgerukte Says:

    Ik leef, dus is hij niet onmisbaar. Mocht ik geen lucht hebben, dan ging ik dood, dus lucht is onmisbaar. Door naar de wortel te gaan van onmisbaarheid ben ik erachtergekomen dat niemand onmisbaar is.

    Was getekend

  11. madameblogt Says:

    “Niemand is onmisbaar” is een voor waar aangenomen stelling. Wat niet wil zeggen dat je niemand kan missen. Al kan je “iemand missen” ook beschouwen als iets dat je jezelf aangepraat. Wat kan het leven toch eenvoudig zijn. 😆

  12. M-go Says:

    Helemaal mee eens, vandepotgerukte.
    Mensen op zich zijn nooit onmisbaar. Je kan hen missen als ze er niet meer zijn maar dat is dan een persoonlijk gevoel en niks anders dan dat. Jijzelf gaat daar niet van dood, al beukt het verdriet nog zo door je hart.
    (ik mag dat zeggen want ik ben een paar jaren geleden mijn ma verloren, doch dit geheel terzijde)
    Zuurstof is onmisbaar. Daarmee is denk ik alles gezegd, tenzij ik iets over het hoofd zie.

  13. FrankiePebbles Says:

    Helemaal akkoord, Van de Pot. Schuldgevoelens zijn de overtollige vetrollen van de ziel. Chronisch schuldgevoel is geestelijke zwaarlijvigheid en ja, bescheiden is anders. En een schuldgevoel over hun geestelijke postuur helpt die mensen dus niet van hun probleem af. De enige oplossing lijkt mij dat zij gaan oefenen in licht en luchtig denken en voelen. Oefening in schouders ophalen: “En óp en neer en óp en neer”.

  14. mikepost Says:

    Mooie post, really.

    @FrankiePebbles: “Schuldgevoelens zijn de overtollige vetrollen van de ziel. Chronisch schuldgevoel is geestelijke zwaarlijvigheid.”

    Haha, ik moest hier even hard om lachen, maar het is niets meer dan de waarheid. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: