Zot zijn doet geen zeer

Neef Jef had er genoeg van. Neef Jef was altijd al een rare kwiet geweest maar nu werd het toch wel heel erg. Op zijn zeventiende wilde hij van huis gaan om in de pyreneeën te gaan wonen. Kan U zich dat voorstellen?

“Studeren moet ge doen!” Riep tante Georgette uit. Het arme mens had pas op haar achtenvijftigste haar laatste kind gebaard en nu ze nog maar vijfenzeventig was zag ze zich alweer beroofd van enig gezelschap, want de andere kinderen waren ook al het huis uit. Ze had ook nog een oude hond van negentien jaar, maar dat beest gromde en kwijlde alleen maar in het rond, dus daar had ze ook niet veel aan. Nonkel René had het beest menigmaal wat stampen verkocht en sedertdien leek het beest het niet echt meer te hebben voor het menselijk ras. Ja onze Nonkel die is gestorven toen Jef nog maar vier was. Zijn lever zei: “Foert, die stroom alcohol kan ik niet meer aan.” En daar ging René gezwind het hoekje om. Hij was altijd al een vlotte jongen geweest. Op zijn begrafenis heeft de ganse familie ter ere van hem zich een gigantisch stuk in haar kloten gezopen. ‘T was een schone begrafenis. Eigenlijk was het meneer pastoor die het zuipen in gang had gezet, die begon zowaar tijdens de mis, nog voor ze Nonkel in de grond hadden gestampt, met wijn te zuipen. Stelt U dat nu voor. Natuurlijk moest van al dat zuipen ambras komen. Onze familie zou zonder ambras onze familie niet zijn. Zoals na ieder heengaan van iemand zijn er altijd kwatongen die beweren dat er toch ergens geld moet verborgen zitten onder de matras, en dat was hier niet anders. Nonkel René zou zich in zijn graf hebben omgedraaid, gelukkig was tante Georgette zo een gierige pin dat de kist net paste en het dus onmogelijk was dat nonkel René zich ook maar één vinger zou kunnen verroeren. Ze hebben hem er met een schoenlepel moeten inlepelen. Na veel vijven en zessen en een paar klappen hier en daar was de erfeniskwestie opgelost. Er viel niets te verdienen, waarop de helft van de genodigden zich snel uit de voeten maakten uit schrik dat ze hier nog zouden moeten betalen voor hun eigen zuip. Tante Marie kreeg wat meppen van Roger, de facteur, met de boodschap dat ze haar muil maar beter kon dichthouden want dat hij anders wel eens zou vertellen van wie zij allemaal brieven kreeg. Waarop Tante Marie in huilen uitbarstte en inderdaad haar klep dichthield. U kan zich voorstellen dat haar man, Charel van Bekervelde 64 jaar, gepensioneerd dokwerker, toch wat achterdochtig werd. Eerst sloeg hij de facteur in elkaar en toen zijn wijf. Verder onderzoek vond hij niet nodig. Hij was de mening toegedaan dat een goede pandoering altijd soelaas bracht en verder gene zever. Om alles bij te leggen zijn ze dan maar verder blijven zuipen tot de caféuitbater het welletjes vond en iedereen aan de deur zette. Veel moeite had hij daar niet mee want bijna niemand had nog de kracht om te protesteren.

Jef kon daar allemaal niet zo goed meer tegen, het hing allemaal zijn kloten uit. Het kon hem allemaal gestolen worden. Nu, veel viel er niet te stelen. Behalve zijn hysterische moeder, een afgeleefde hond, zeven bakken leegoed Jupiler en nog wat oude meubels met vet en biervlekken viel er niet veel mee te nemen.

De Pyreneeën dus. Onze Jef was altijd al een stille jongen geweest. Als U weet dat hij zijn stem verloren had bij de vierentwintiguren schreeuwen voor beginnelingen in Lotenhulle op zesjarige leeftijd, begrijpt U wel waarom natuurlijk. Zijn plan was er gekomen nadat hij een vierentwintigjarig Spaans meisje had leren kennen. Het was nog een schoon wijveke ook. Veel zeiden ze niet tegen elkaar, in acht genomen dat hij niet kon spreken en zij geen woord Vlaams verstond is dat vrij normaal. Daarom konden ze het ook zo goed vinden met elkaar. Ze waren lief voor elkaar en zaagden niet ganser dagen elkanders oren van de kop. Het kind had een boerderijtje aan de voet van een berg, wat schapen en geiten, wat wijnranken en nog een paar preistengels in de diepvries. “Meer moet dat niet zijn.” Dacht onze Jef en hij vertrok ondanks het geschreeuw en gehuil van zijn moeder.

Zijn broers die waren niet zo dom en gek als hij. Die hebben allemaal een net rijhuisje en drie kinderen. Een vrouw die hen op het goede pad, het hoeft niet altijd recht te zijn, houdt middels deegrol en preek. Ze hoeven nog maar achttien jaar af te betalen op hun huis. Ze staan elke dag netjes op om de trein van 7.15 naar Brussel te halen en voeren hun dagtaak op het ministerie meer dan naar behoren uit. Alhoewel er geruchten de ronde doen dat die broers nu en en dan aan het Noordstation bij de hoeren gaan. Maar dat zullen allicht wel maar geruchten zijn. Waarom zouden ze dat doen met hun toch prachtige gelukkige levens?

Ze verklaren Jef nog steeds zot, en geef hen eens ongelijk.

Was getekend

Voor diegenen die zich geroepen voelen om de eindredactie te verzorgen, altijd welkom. Ik ben er te lui voor. Ik ga snel in het zonnetje, voor ze achter de bergen verdwijnt, mijn geiten melken.

Advertenties

Tags:

17 Reacties to “Zot zijn doet geen zeer”

  1. zeezicht Says:

    Ach, familie kan toch zo gezellig zijn… niet?

  2. Annemie Says:

    Iedere familie heeft wel een zwart schaap…

  3. Menck Says:

    Jef lijkt me helemaal zo zot nog niet, eerlijk gezegd.

  4. micheleeuw Says:

    Op begrafenissen is het meestal ‘feest’ : het Leven moet gevierd worden, hé 😉

  5. M-go Says:

    Schitterende gezonde keutelboerentaal!
    Zo mag het ook wel eens.
    Het hoeft niet altijd mooi klinkend en schoon verwoord te zijn.
    Beetje gekak en gezeik, beetje kloten hier, beetje wijvenbakkes toekloppen ginder…godverdomme toch een ferm stuksken tekst hierboven!

  6. Deftige Dame Marie Says:

    een stuk in haar kloten vind ik toch raar klinken

  7. zapnimf Says:

    Doet me denken aan ‘De Pruimelaarstraat’ van Louis Van Dievel. Hoewel daar niemand naar de Pyreneeën trok.

  8. vandepotgerukte Says:

    @Zeezicht,
    Ja inderdaad.

    @Annemie,
    Het rare is dat de zwarte schapen veranderen naargelang met welk lid van een familie je praat. Volgens Pier is het Pol maar Jan zegt dan weer dat het Piet is.

    @Menck,
    Ik kan je alleen maar bijtreden.

    @Micheleeuw,
    En de sandwichen met preparé zijn meestal voortreffelijk.

    @M-Go en Zapnimf,
    Toen ik jullie commentaar las keek ik naar mijn voeten en bemerkte dat mijn schoeisel verdwenen was, ik stond op en liep naast mijn schoenen, bedankt voor het complement.

    @Deftige Dame Marie,
    U deed mij twijfelen. Ik heb het voor de zekerheid opgezocht en familie is vrouwelijk, dus moet het : De familie zoop zichzelf een stuk in haar kloten zijn.

    Was getekend

  9. Deftige Dame Nel Says:

    En dan zeggen ze dat ik paranoia ben omdat ik overal Guy Mortier zie opduiken!

    Maar als een familie vrouwelijk is, kan ze dan wel kloten hebben? Zou ze zich niet beter een stuk in de kraag drinken? Klinkt ook al wat deftiger.

  10. georgina75 Says:

    Waw, schitterend stuk!

  11. biezonder Says:

    Heeft Tom Lanoye zijn Het Goddelijke Monster op uw familie gebaseerd?

  12. freaq Says:

    Laat uw haar groeien tot glooiende krollen en koopt uzelf een lange zwarte mantel. Gemakshalve ga ik er van uit dat u al een pokdalig gezicht hééft.

    Ge hebt geluk dat ik Brusselmans al cool vond toen het nog niet zo cool was om hem cool te vinden en hem nu nog altijd cool vind hoewel het nu eigenlijk al niet meer zo cool is om hem cool te vinden, aangezien iederéén hem cool vindt en de elite daarom net niét meer. Om maar te zeggen dat je schrijfstijl mij bevalt, al bij al.

  13. Zaloezie Says:

    Een stuk in haar kloten! 😀 Epic.

  14. vandepotgerukte Says:

    @Deftige Dame Nel.
    Dat van Guy Mortier snap ik niet goed.
    Het dialect drukt soms met een beknopte zin beter uit wat men bedoelt. Deftig is goed en aardig, plat of rauw op tijd en stond kan ook geen kwaad.

    @Georgina,

    Bedankt voor dit complement, als uw gras moet afgereden worden of de staldeur een likje verf moet krijgen moet U maar roepen.

    @Biezonder,
    Katrien was vrij conformistisch en kwam uit een rijke familie. Ik kan je verzekeren dat wij daar geen enkele last van hebben. Noch van conformisme en al helemaal niet van rijk zijn. Maar ik zal hem nog eens herlezen om mijn geheugen op te frissen.

    @Freaq,
    Een pokdalig bakkes heb ik inderdaad, lang haar niet, daarvoor is het hier veel te warm. Dat U mijn schrijven te pruimen vindt kan mij alleen maar plezieren.

    @Zaloezie,
    Ja ik vind met al die emancipatie dat een vrouw ook het recht heeft om een stuk in haar kloten te hebben.

    Was getekend

  15. Deftige Dame Nel Says:

    Wel het zit zo, Guy Mortie heeft zijn snor afgedaan, zich verkleed als deftige dame en gaat nu op alle blogs (ongevraagd) de eindredactie verzorgen of titels suggeren!

  16. blanche Says:

    Maakt gij kaas van uw geitenmelk? En is dat dan bergkaas of geitenkaas of berggeitkaas?

  17. vandepotgerukte Says:

    Guy, dat wist niet. Toch bedankt om mijn stukjes te willen eindredacteren. En dat meen ik dus. Ik leer graag bij.

    ‘T is klipgeitenkaas. En ik kan U verzekeren vooraleer ik ze kan melken gaan daar enorme klauterpartijen aan vooraf

    Was getekend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: