Jef

Toen Jef geboren werd werd lag er een meter sneeuw. Tante Georgette en nonkel René woonden toen nog in St Kruis Winkel. Om aan de bijloke te geraken stond René zijn Volkswagen Kever al dagen met een volle tank richting hek geparkeerd om snel te kunnen vertrekken zonder verder gedoe. Bij het buitenrijden voelde Jef de auto over een steen bonken.  Later zou blijken dat dat de huisschildpad was die ondergesneeuwd was. Het beest bleek achteraf niets te mankeren. Natuurlijk denkt U “Wat een hoop zever.” En toch is het allemaal echt gebeurd.

Na veel geslip, bijna botsingen en een gevloek die zelfs de hoeren aan het Noordstation nog rood zouden doen worden kon René zijn Kever uiteindelijk kwijt op de parking van de Bijloke.

Eenmaal Georgette veilig en wel op een bed lag gingen de weeën over. Jef had na al het gevloek toch een beetje schrik gekregen om ter wereld te komen. Ons Georgette heeft daar nog een ganse dag op een kamer van vier liggen keuvelen met drie reeds bevallen kersverse moeders. Grootmoederke noemden ze haar. Want wat voor een wijf krijgt nu nog een kleine op haar achtenvijftigste? Het mag al een wonder heten dat ze haar regels nog krijgt.

René was er niet echt rouwig om dat het nog wat kon duren. Op die manier kon hij beginnen met een avant-geboorte te vieren van zijn naar hij hoopte laatste kind. En in Gent geen gebrek aan gelagzalen. ’t Was wel spijtig dat de Zuid, en meerbepaald de Vanderdoncktdoorgang of de Glazen straat in de volksmond, twintig minuten stevig wandelen was. René was geen wandelaar en als hij het toch deed stapte hij iedere café binnen die op zijn route lag om een paar pinten achterover te slaan en eventuele  lastigaards. Dus volgens zijn berekeningen lag de Zuid op zijn minst drie uur stappen van de Bijloke af. Met de auto ging hij niet uit vrees de weg naar de kliniek niet meer terug te vinden. Jef kende zijn baan niet goed in Gent, vandaar die schrik.

Tsja, Nonkel liep toch wat bronstig. Georgette had hem al twee maanden verboden om nog met haar pruim te spelen. “Trek dan een keer aan mijn fluit” vroeg René maar daar had Georgette ook geen oren naar en op zestigjarige leeftijd vond nonkel het wel een beetje belachelijk om zelf met zijn leuter te spelen. “Ze moet het zelf maar weten,” dacht René “Maar één dezer dagen geraak ik wel aan mijn gerief met zo een lekkere negerin met grote tieten” Of hij er nog aan geraakt is heb ik helaas nooit kunnen achterhalen. En aan tante Georgette vragen vind ik toch wel een beetje pijnlijk.

Wordt vervolgd

Was getekend

Advertenties

Eén reactie to “Jef”

  1. micheleeuw Says:

    Er zin er nog meer die ‘in het keren van hun jaren’ nog aan een kind waaien.
    Zo ging dat vroeger hé. Wat moest nonkel anders doen ? 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: