Jef en zijn gebroken poot

Het deed verdomd pijn. Uiteindelijk bleek Jef zijn been niet gebroken te zijn maar zijn enkel.
“Gelukkig is het maar lichamelijk.” dacht Jef. “Maar ik hoop toch dat hij snel minder pijn doet.”
Na zijn berg te zijn afgestrompeld met behulp van zijn muze hadden vakkundige, of wat daarvoor moet doorgaan, witgejaste mijnheren Jef zijn been aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Een paar “Ahem” en “mhhh” later werd Jef op een bed gedeponeerd en naar een röntgenaparaat getransporteerd. Jef werd er een beetje tureluurs van. Alhoewel het hier een klein ziekenhuis betrof was hij zoveel drukte toch niet gewoon. En stalen zoemende machines konden hem al helemaal gestolen worden. Toch maakte het donkere verpleegstertje dat nadien zijn voet kwam inzwachtelen met warme, bijna hete, gipsdoeken veel goed. “Wat een knap wijveke, hij draaide zich om en keek naar Maria die zijn gedachten geraden had. Ze glimlachte, bracht een vinger naar haar oog en trok een oog open, waarna ze haar hand naar haar borst bracht en die aanraakte, en toen van neen schudde. “Ok,” dacht Jef “Kijken mag, aankomen niet.” Waarop hij het verpleegstertje rustig bekeek tot ze zijn voet helemaal had ingepakt met die hete brij.

Nu had hij nog veel meer tijd om te genieten van zijn Maria. Alhoewel bij het vrijen die gipsblok wel een beetje onhandig was.

Terwijl Maria de schapenwol aan het kaarden was, keek ze met gefronste wenkbrauwen en een ingespannen blik naar de houten plank met ijzeren pinnen. Die had Jef op een verloren zondag nog gemaakt.
Ze had het plan opgevat om wollen jassen voor hen beiden te maken nu de winter nakend was.

“Hoe komt dat toch, dat ik een vrouw heb die nooit klaagt?” zat Jef zit af te vragen “Ik sla haar nooit, dus uit schrik of verplichting is het niet. Mischien is het wel omdat we niet met elkaar kunnen spreken en alles op gevoel doen. Het volledig ontbreken van communicatie leidt tot harmonie” dacht Jef er glimlachend bij. “Terwijl de meesten kwebbelen en tateren tot ze erbij neervallen hebben wij aan een blik, een teken een aanraking genoeg om te weten wat er wel en niet moet gedaan worden. Wat we wel en niet willen.”

Maria keek op van haar werk. Jef en Maria bekeken elkaar een tijdje. Haar mond ging open en ze fluisterde: “Te quiero, cariño.”
Geluidloos bewoog Jef zijn mond. “Ik zie U ook graag meiske”

Was getekend

Advertenties

Tags:

5 Reacties to “Jef en zijn gebroken poot”

  1. micheleeuw Says:

    Praten zonder woorden is zeer romantisch, toch heb ik liever dat mijn schat het uitschreeuwt wanneer we samen in de auto aan het rijden zijn en ik een fietser niet gezien heb. 😉

  2. Patrick Says:

    De, ahum, liefde kent geen grenzen?

  3. M-go Says:

    Als je wil kan je samen met de Jef en Maria een stokje oppikken.
    Niet gezien op mijn blog of geen goesting?
    …Dit stokje knal ik bij deze tegen het achterhoofd van vandepotgerukt, Zapnimf en Kruimels….

  4. Heidi Says:

    Ik ben er stil van…! Wat mooi en met veel gevoel geschreven!

  5. vandepotgerukte Says:

    @Micheleeuw,
    Dan zou ik het autorijden laten voor wat het is als je de fietsers niet ziet.

    @Patrick,
    Liefde kent grenzen, maar het moet van twee kanten komen.

    M-go,
    Ontvangen en in uitvoering.

    @Heidi,
    Diep buig ik mijn hoofd, en met veel dankbaarheid lonk ik je richting voor je complement.

    Was getekend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: