twee stokken in één klap

Van Madame en Michenco kreeg ik twee stokken toegegooid die ik nu in eer en geweten zal beantwoorden. Het duurt de laatste tijd een beetje om te reageren en te schrijven want mijn fantastische ADSL verbinding is al drie weken op vakantie. Of het nu aan de hoogte van mijn berg ligt en dientengevolge de druk op de dataleidingen niet voldoende is of aan Orange die er vierkant zijn kloten aan veegt om mijn verbinding te repareren weet ik niet. Wat ik wel weet is dat met een modem verbinding bloggen ferm vervelend is.

Goed, de stokken dus. Mijn jongste jeugdherinneringen. Hier zal ik toch moeten schipperen met een jaartje of twee. Van voor mijn vijfde herinner ik mij niets bewust. Een beeld van een Sinterklaas, een beeld van mijn kamer en nog een paar beelden. Maar een bewuste herinnering? Niet echt. Mijn eerste echte gedetailleerde herinnering gaat terug naar het moment toen mijn moeder zo vriendelijk was om met haar motor een kruispunt over te steken zonder al te veel op te letten. Een knal van jewelste en daar lagen we beiden op de straat. En daar begint mijn herinnering. De geur van asfalt en het prachtige uitzicht van een boordsteen op twintig centimeter van mijn neus. En rust. Ik was niet in paniek. De pijn in mijn been was enorm, maar niet zo dat ik verwonderd bleef over die boordsteen en de geur. Eenmaal in de loeiende ambulance herinner ik mij ook nog haarscherp dat we een bus passeerden, aangezien zo een gevaarte hoger is dan een ambulance kon ik de mensen door de bovenste spleten van de voor driekwart geblindeerde ruiten van de ziekenwagen zien. En al die nieuwgierige gapende gezichten staan in mijn gehugen gegrift. Uiteindelijk had ik een schedelbreuk en een hersenschudding maar met mijn been was niets aan de hand. Sedertdien is het met mijn kop nooit meer goed gekomen. Althans volgens mijn moeder.

Tweede stokje van Madame over geuren, smaken en kleuren.

De top drie van mijn neus.
Peper, paprika’s en een natgeregende tuin.

Top drie van mijn smaakpapillen.
Zelfgemaakte stoverij, biefstuk met zelfemaakte roquefort saus en Quiche van mijn vrouw.

De top drie van mijn ogen.
Mijn berg, de zee en mijn kroost.

De top drie van mijn huid.
Mijn deerne tegen mij aan voelen, buitenlopen als het regent en olie.

Was getekend

 

Advertenties

4 Reacties to “twee stokken in één klap”

  1. zapnimf Says:

    Zeer in je been en dan een schedelbreuk hebben… je moet het maar kunnen.
    Of het nog goed gekomen is met je hoofd, daar kan ik me niet over uitspreken, maar je hebt alvast meer geluk gehad dan die vader die gisteren met zijn zoon, ook op de motor, verongelukt zijn.

  2. M-go Says:

    Met je hoofd ziet alles er wel nog degelijk uit, de binnenkant dan toch. Hoe hij er vanbuiten uitziet, dat vraag ik me wel eens af maar kan het misschien beter niet weten.
    De binnenkant is indertijd dan wel dooreengeschud geweest maar de onderdelen blijken toch nog redelijk goed te zitten, aan je schrijfsels te zien.

  3. zeezicht Says:

    Mooi geschreven en leuk om te lezen.
    Och en er zijn mensen die nog nooit een slag op hun hoofd gehad hebben en nog veel erger zijn. 🙂

  4. micheleeuw Says:

    Bedankt om het stokje op te vangen.
    Misschien is het pas goed met je gekomen nà die schedelbreuk. Wees blij met je hersenschudding : sommige kunnen dat niet krijgen. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: