Muze

Daar zat ze. Omringd door lui die Jef vaag kende en die krampachtig hun beste Engels bovenhaalden en om ter luidst lachtten om die meiden hun aandacht langer dan drie seconden na elkaar op zichzelf te vestigen. Ja, want dat was ik vergeten te vertellen, Jef zijn toekomstige had nog een vriendinnetje. Ook een Spaanse, een geit van een wijf die beter in haar land gebleven was om daar haar soortgenoten te hoeden. Jef was zodanig gecharmeerd door de verschijning van zijn toekomstige dat hij aanschoof aan de grote eiken tafel die centraal in de gelagzaal stond opgesteld. Zijn vage kennissen begroeten hem halvelings want ze hadden het veel te druk met indruk te maken op de spaanse schonen. Aangezien Jef zijn verbale kunsten vrij beperkt waren, nihil feitelijk, beperkte hij zich tot het haar zitten aanstaren. Het kind werd er zowaar een beetje ongemakkelijk van. Je zou voor minder. Het was nog een schoon wijveke ook. Jef nam na een tijdje zijn schrijfstok en klein notitieboekje die hij altijd bij zich had in geval van nood, en dit was een noodgeval want Jef zat hier verschrikkelijk verliefd te worden, en schreef : “I am Jef”, scheurde het papiertje af en gaf het haar. Ze bekeek hem een beetje vreemd maar nam het toch aan en las het geschrevene. Ze nam Jef zijn pen en schreef : “I am Maria”. Jef kon een glimlach niet onderdrukken en schreef: “I can hear but I can not talk, I am mute.” Ze werd rood en keek hem verlegen aan en zei zachtjes “Sorry.” Onze Jef lag erbij als een gesmolten frisco aan de Costa Brava in Augustus. Hij had het wel zeer zwaar zitten nu. De rest van de tafel begon door te krijgen dat Jef hier zomaar eventjes zonder een woord te zeggen de kaas van tussen hun brood aan het roven was. Wat hen niet zinde. Jef vroeg haar of ze iets wilde gaan eten met hem, het was tenslotte al halfacht ’s avonds. Ze stemde toe, sprak af met haar vriendin om een paar uur later terug te keren naar deze knijp en vertrok samen met Jef. Het was liefde op het eerste gezicht. Vijf uur later en na zelfs het reservenotitieboekje volgekrabbeld te hebben wist Jef dat dit het wijf van zijn leven was. Die geit van een vriendin was woest op Maria omdat ze daar nog vier uur die bende geile wolven hun zever heeft moeten aanhoren en van arren moede dan maar alleen naar haar hotel is getrokken.

Was getekend

Advertenties

9 Reacties to “Muze”

  1. den moat Says:

    toens nog moar te zwijge over get feit dak die giete betrapt ei mee het plukke van oar van eur tepels, mijnen hoenger woas rap over.

    Allez dameuzeleute

  2. urbain alpain Says:

    Messcherpe analyse van een ontluikende liefde. Schoon ook dat Jef niet kan klappen. Dat hij schrijvend en in stilte zijn amourettes dient na te jagen. Jammer van die gesmolten frisco maar ’t leven heeft nu eenmaal soms keiharde dingen in petto voor de Jeffen onder ons.

    Heer van het toilet geschovene… Hier even rondgeworven en het bevalt me wel. U heeft er een (soms wat onregelmatige lezer) bij.

  3. urbain alpain Says:

    Nawoord: RondzWerven – zWerft rond – heeft rondgezWorven.

  4. micheleeuw Says:

    Ah schoon, die beginnende liefde ! Meer is soms niet nodig. 😉

  5. Margo Says:

    Nu heeft hij iets te vertellen en nu zit ik hier…nie weten wat te zeggen.
    Ik zit hier als een voze te staren naar dat wonderschoon verhaal over smoor zijn en liefde op ’t eerste gezicht en alle mooie gevolgen vandien.
    Geneert het dat ik een beetje jaloers ben op jullie?

  6. Heidi Says:

    sweet memories… Je inspireert me om daar ook eens iets over te gaan schrijven! Je verwoordt het zó boeiend!

  7. vandepotgerukte Says:

    Moat, ket ier nie op wie dadde gij peist. Moar veur t’verhoal woas da wel vlot om der van den ieste kier twie spaonse van te maoke. T’ was zeker nie de bedoelinge veur ier ampetant te doen. Da wete.

    @Urbain,
    Bedankt voor het complement

    @Micheleeuw,
    Klopt als een bus. Meer moet dat niet zijn.

    Margo,
    Jaloers zijn is nergens voor nodig. Ik ben er van overtuigd dat elke relatie zijn eigen geheimen heeft om te overleven. Mocht mijn potje niet juist passen op dat dekseltje zou het mischien een gans ander verhaal zijn.

    @Heidi,
    Blij te zien dat ik op zijn minst iemand inspireer. Hoe zit dat trouwens met dat project van U?

    Was getekend

  8. jack of hearts Says:

    Mooi verhaal. Een beetje alsof het niet echt gebeurd kan zijn, dus is het vast echt gebeurd.

  9. Yucca Says:

    mooi! da wilt zeggen dat ik hier de rest ook eens ga komen lezen.
    trouwens heb ik zelf al ondervonden dat heen- en weerreizende briefjes heel opwindend en des te grappiger kunnen zijn.
    of was da van die briefkes ook nie echt gebeurd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: