Intrigerende spaghetti

“t’Is weer zo laat” Dacht Maria. Ze bekeek Jef en zag dat de blik in zijn ogen die rare glans weer kreeg. Jef was manisch. Hij kon van de hoogste hoogtes naar de diepste dieptes duikelen in amper een paar seconden. Soms zonder reden, soms door een piepklein voorval. Andersom was ook geen probleem.

Maria had schrik als dat gebeurde. Niet zozeer van Jef, neen, hij zou haar nooit een haar krenken, dacht ze. Hoopte ze. Maar wat hij zichzelf zou kunnen aandoen. Bij periodes van dien aard maakte niets hem een bal uit. Of zijn huis nu instortte, hij geen eten had, of naakt door de straat wandelde, Jef had daar geen last van. Hij bekeek iedereen als een vreemde.
“Hij geeft geen teken van leven, is apathisch, slentert rond.”
Ooit had Jef eens in pure wanhoop tijdens het eten de ganse tafel in stukken geslagen met zijn blote vuisten. Maria en Jef hadden een stomme discussie over wie morgen de geiten zou melken. Plots kon Jef zich niet meer bedwingen, hij voelde een stoot adrenaline door zijn aderen vlieden, zijn adem stokte. Alles wat hij lief had moest kapot. Zijn berg, zijn huis, het was hem allemaal een blok aan zijn been, hij moest kunnen vliegen op die momenten van razernij. De vreet smeerde hij aan de muren, hij vrat het glas op, het was alsof hij alles tot kleine stukjes wou vermorzelen, tot er niets van overbleef. Maria had het altijd raar gevonden dat Jef liefst zo weinig mogelijk bezat. Bezit was voor hem een belemmering, hij moest wegkunnen, liefst zo snel mogelijk als het in zijn impulsieve kop opkwam.

Ze liet Jef zijn gang gaan, maar hield hem wel in het oog.
“Ik hou van je schat, ga niet weg!” fluisterde ze met een bezorgde blik. Jef zat al 16 minuten in een bord spaghetti te staren.

Was getekend

Advertenties

Tags:

8 Reacties to “Intrigerende spaghetti”

  1. FrankiePebbles Says:

    Jef staat niet alleen hoor. Vele grote geesten in de geschiedenis leden/lijden aan een dergelijke aandoening. Niet dat het daarmee ineens een gemakkelijke of gezellige toestand is voor Jef en Maria. Maar het is wel vaak zo dat er aan de medaille van abrupte stemmingswisselingen, hoe lastig ook, een positieve keerzijde zit.

  2. Margo Says:

    Een chance dat Jef liefst zo weinig mogelijk bezit. Zo kan hij weinig kapotkloppen of tegen de muren kwakken.
    Jef zou moeten weten dat moodswings van alle tijden zijn en in de beste families voorkomen. ook bij die die op bergen leven.

  3. urbain alpain Says:

    Misschien was die Maria wel de vers gemalen gruyère vergeten en wilde Jef haar daar – in zijn geheel aparte eigen stijl – even op wijzen. Zo heeft mijn grootvader een hoop hoofddeksels versleten omdat hij telkens zijn klak opvrat als mijn grootmoeder weer eens te weinig zout bij de patatten had gedaan. En azzo is ’t overal een ’t wadde!

  4. micheleeuw Says:

    Ik heb zo ook van die buien die ik, tot nu toe, kan bedwingen. Ik zou dan uit mijn vel springen maar kan gelukkig niet : dat zou een zicht zijn !

  5. zapnimf Says:

    Manisch zijn… hoort daar niet bij : grote smakken geld uitgeven?
    In mijn omgeving althans wel.

  6. Heidi Says:

    Wat een wijze vrouw die Maria!

  7. pucinella Says:

    En veel te braaf!

  8. vandepotgerukte Says:

    @Allen,

    Bedankt voor de commentaren.

    Was getekend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: