Aandacht

`t Schijnt dat Jef hier nogal graag gezien wordt’ zei Jef zijn oudste broer Pol.
Gans de familie was nu al twee dagen zijn berg aan het belegeren. Beide broers, zijn moeder en de zes kinderen van die broers, elk drie.
`Tsja’ Antwoordde zijn moeder die op het bankje onder het afdak zat te breien. ‘Mijne Jef is een brave jongen.’
Pol die eigenlijk Paul noemde, maar iedereen noemde hem Pol, schoot in een lach. ‘Ma, toen hij uit België vertrok hebt ge gezegd dat hij zo zot als een achterdeur was.’
Zijn moeder wierp hem een giftige blik toe maar hield wijselijk haar mond. Ze had Jef inderdaad uitgescholden voor al wat niet mooi was. Maria was ook niet ontsnapt aan haar woede.
‘Ik vraag mij af hoe Jef hier kan wonen’ ging Pol verder. Zijn broer die aan de oude terrastafel zat die Jef gehad had van een bevriende boer, zei niets maar zat de ondergaande zon te bekijken en het schaduwenspel dat het licht speelde in de bergen. Het was een warme dag geweest en iedereen was blij dat de avond viel.
‘Er valt hier dus geen kloten te beleven, niets de botten.’ Pol zat zich duidelijk te vervelen. Jef was samen met de kinderen en de vrouwen van zijn broers de bergen ingetrokken om een weggelopen geit te gaan zoeken, hij had zijn broers teken gegeven om ook mee te gaan maar daar waren ze niet op ingegaan. ‘Dat hij zijn stomme beesten zelf gaat gaan zoeken’ had Pol schamper opgemerkt toen Jef uit het zicht verdwenen was. Pieter, die altijd Pier werd genoemd, was moe want die had Jef meegeholpen met hooibalen stapelen. Pier zei nooit veel maar hij had bewondering voor wat Jef deed. Pol daarentegen vond het allemaal maar onzin. ‘Wie kruipt er nu op een berg om geiten te hoeden en groenten te kweken?’ had hij de week voordien voor ze vertrokken nog verkondigd. ‘Er loopt op zijn minst ook een kalf tussen die geiten’ Hij was net veertig geworden. woog honderdtien kilo. En voor iemand van een een meter achtenzeventig kan je dus gerust spreken van overgewicht. Als hij honderd meter moest lopen, wat hij ten allen tijde probeerde te vermijden, was hij buiten adem. Het bureauwerk had zijn sporen nagelaten.

Maria kwam uit de keuken gestapt en deed teken naar tante Georgette, om mee te komen. Ze troonde haar mee naar de andere kant van het erf waar een berg schapenwol lag en toonde haar geduldig hoe je wol moest kaarden. Tante Georgette was als een kind zo blij, niet omdat ze wol mocht kaarden maar om de aandacht die ze kreeg van dat stil maar o zo lief meisje.

Was getekend

Advertenties

Tags:

4 Reacties to “Aandacht”

  1. micheleeuw Says:

    Pol is een klager, zeker ? Nooit goed (genoeg). In plaats van blij te zijn dat zijn broer gelukkig is … Tss.

  2. Heidi Says:

    Dan is de stilte even zoek voor Jef en z’n berg. Wel gezellig die drukte, maar ik denk zo dat Jef héél blij zal zijn als de rust weergekeerd is… of heb ik het mis?

  3. zeezicht Says:

    Mmm, ik vermoed ook dat Jef daar liever in zijn eentje zit…

  4. Margo Says:

    Op Jef zijn berg valt er geen kloten te beleven, nul de botten. Behalve als zijn familie op bezoek komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: