Bij de pinken

Ingespannen keek hij naar zijn pink. “Zou het lukken?” Dacht hij. “Nog een laatste keer wil ik bewegen.” Zijn hoofd hing scheef tegen de beugel die aan de rolstoel bevestigd was. De verpleegster kwam elk uurtje kijken of alles in orde was.
“Wat zou er niet in orde kunnen zijn?” lachte hij in zichzelf. “Ik kan zelfs niet uit die stoel donderen. Mocht ik kunnen bewegen ik zou er niet eens uitgeraken met al die gordels.”
Hij ging verder met zijn pink. Vanuit zijn ooghoeken zag hij de bewegingloze pink liggen op de zwarleren armsteun. Het zweet parelde van zijn hoofd.
Toen gebeurde het. Het signaal van zijn hersenen had blijkbaar toch via vele duistere omwegen de pezen en spieren van zijn pink bereikt en deze richtte zich gedurende een fractie van een seconde een halve centimeter op.
“Nu heb ik het laatste beetje myeline die rond mijn zenuwbanen zouden moeten liggen opgebruikt.” Vanaf nu lig ik erbij voor spek en bonen, behalve als het frieten zijn.” Dacht hij cynisch.
De zak vloeibaar voedsel die aangesloten was op zijn maagsonde druppelde gestaag de witte drab naar zijn maag. Eten ging niet meer, zijn keel was verlamd. Slikken kon hij bijna niet.

M.S.

Was getekend

Advertenties

Tags:

2 Reacties to “Bij de pinken”

  1. micheleeuw Says:

    Zo zou ik niet verder willen leven en dat weten mijn dierbaren zeer goed !

  2. Margo Says:

    Heavy.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: