Het belang van paneermeel bij de Carrièrevrouw

“Vandaag ga ik mijn pan eer aan doen!” Dacht Mariette toen ze de grote zwarte gietijzeren koekenpan uit de keukenkast nam. “Ik heb nog geen flauw idee wat, maar ik voel het aan mijn water dat er vandaag grootse dingen staan te gebeuren. En mijnheer Doktoor zegt dat mijn water nooit liegt.”

Het was negen uur in de ochtend, en Emiel, ook wel eens Miele genoemd in de wandelgangen des levens, zat aan de smoezelige koffietafel uit een grote tas koffie te slurpen. “Die vaars die Dries van Overmere, ge weet wel, de schoonbroer van de veterinair zijn zuster, mij verkocht heeft daar is precies iets mis mee. Ze eet niet en ze wordt magerder. Verdoeme ik wist het dat diene smeerlap slechte marchandise verkocht!” Riep hij.
Mariette sloeg een kruiske. “Miele toch, zo vloeken. Mijnheer pastoor zou het eens moeten horen.”
“Dat hij mijn kloten kust, diene pastoor. En al zijn heiligen erbij.”
Mariette sloeg nog een kruiske maar zweeg wijselijk alvorens Miele op het idee zou komen dat zij ook in aanmerking kwam om op dit eigenste moment dit karwei te klaren.
Zo tegen elven liep Mariette naar de stallen waar ze de zieke vaars wilde bekijken. Ze zag haar zoontje, Etienneke, spelen met de kleine van Caluwaers, de buren die een grote boerderij bezaten en wiens landerijen paalden aan de hunne. Ze zaten de ganzen te pesten op het erf en waren hun brood aan het pikken. Tegen het kleine muurtje waar de drinkbak van de gansen hing schraapten ze het harde brood tegen de muur tot er zich een bergje broodkruimels vormde. “Kleine kinders.” Glimlachte ze.

Op dat eigenste moment kwam haar dochter, Karolien, uit de varkensstal alwaar Emiel een varken had geslacht. In haar handen droeg ze een grote pot met koteletten. Toen ze langs de spelende kinderen passeerde waren die het brood schrapen en gansen pesten een beetje beu geworden en zagen in Karolien het ideale slachtoffer voor nieuw vertier. Tienneke stak zijn been uit en lichtte haar been. Pardoes viel ze voorover en vlogen de koteletten door de lucht. Verschrikt draaide Mariette zich om en zag de nu luchtwaardige koteletten als in een vertraagde, stomme film, want in die tijd was er nog geen geluid in de cinema, centimeter voor centimeter hun vlucht verderzetten. Ten lange leste maakten ze een zachte landing in de hoop verwoest brood van de ganzen. Iedereen stond, behalve Karolien want die lag, doodstil. De kinderen met een verschrikt gezicht, Karolien met een van pijn vertrokken gezicht en Mariette met een van woede vertrokken gezicht. “Al dat goed eten!” Riep ze woedend.

Ze nam haar kleinste bij zijn oor en trok hem de keuken in. “Breng mij dat vlees en ge gaat dat opvreten zoals het daar gevallen is. Zonder afspoelen of afkuisen. Het zal U leren.
Bij het midaggeten kreeg ieder zijn portie kotelet met polderpatatten. Etienneke zat beteuterd te kijken naar zijn vieze met broodkruimels beplakte kotelet. Toch waagde hij het niet de woedende blik van zijn moeder te trotseren en begon aan zijn stuk vlees. Toen hij het in zijn mond stak en erop begon te kauwen klaarde zijn blik meteen op. “Dit was tedju lekker!” Dacht hij en begon met veel smaak het stuk varken te verorberen. Mariette keek verwonderd. “Zijt ge met mijn voeten aan het spelen apenjonk?” Riep ze verbolgen. “Neen, ma. Echt dat is kweeniehoegoe.”
Mariette, nu nieuwsgierig geworden proefde van de kotelet en inderdaad was dit ongeluk best te vreten.

In deze barre tijden zag Mariette hier een handeltje in en zette haar kleine aan het werk om kilo’s en kilo’s hard brood te schrapen en op de jaarlijkse kermis had ze een kraampje gezet op de markt en verkocht ze vlees omwenteld met droog brood. Het handeltje liep zo goed dat deze gewoonte al snel naar de aanpalende dorpen overwaaide en Mariette de vraag met moeite kon bijhouden.
“We moeten daar een naam voor vinden en dat overal gaan verkopen.” Zei Miele.
“Awel” zei Mariette, “aangezien dat dat truukske met dat brood uw pan eer aandoet en het ziet eruit als meel wat peisde van Paneermeel?”
“Ja zei Miele, dat klinkt niet slecht.”
“Ge gaat daar nog rijk mee worden.” Bromde Miele. En inderdaad werd ze rijk en maakte carrière. Later vond ze nog kleine koekjes met een gekleurd stukje suiker erop uit en noemde dit naar haar dochter. Vandaag de dag kennen alleen de echte carrièrevrouwen dit verhaal. Zo leren ze altijd en overal scherp te zijn en geen enkele kans onbenut te laten om geld te verdienen.

Was getekend

Advertenties

Tags:

16 Reacties to “Het belang van paneermeel bij de Carrièrevrouw”

  1. jack of hearts Says:

    Verbazend grappig, het is ongetwijfeld ongeveer echt zo gegaan. Leuk dat je argeloos de eerste regel leest zonder iets te denken en dan later bij de clou ging ik terug zitten kijken.

    Wel raakte ik de draad kwijt wat betreft de rol van Georgette. Althans ik kreeg de indruk dat je voor die 2 keer Georgette eigenlijk Mariette zou moeten lezen, of heb ik het allemaal verkeerd begrepen?

  2. micheleeuw Says:

    Je bent echt schitterend ! Zoals Elton John over elk onderwerp een liedje kan maken, schud jij tekstjes uit je mouw ! Proficiat !

  3. Duvel Says:

    Wel wat jack of hearts hier opmerkt ligt in de lijn van wat ik gisteren bij je vorige postje opmerkte. Verder leuk geschreven in je eigen herkenbare stijl. Pan-eer-meel , goed terwijl ik zat te denken hoe je bij chapelure zou terechtkomen.

  4. Margo Says:

    en zo ontstond de wienerschnitzel.

  5. Annemie Says:

    Dit is een prachtverhaal… Deze avond op Canvas starten ze met een boekenprogramma ‘Iets met boeken’. Twee interviewers, een Vlaming en een Hollander en twee schrijvers, een Vlaamse en een Hollandse. Deze avond is Dimitri Verhulst de eerste Vlaamse gast… Als je zo voort doet zien wij jou misschien ook nog eens in dat programma 😉

  6. vandepotgerukte Says:

    @Jack,
    Ik was inderdaad fout, goed opgemerkt. Ik moest weg en heb het te snel overlezen.

    @Micheleeuw,
    Met een diepe buiging neem ik uw loftuiting in ontvangst.

    @Duvel,
    Die namen worden gecorrigeerd.

    @Margo,
    Dat was omdat Mariette een Oostenrijkse achternicht had.

    @Annemie,
    Goh, wat een compliment. Bedankt.

    Was getekend

  7. adelheid Says:

    Hahaha als ge zo voortdoet ga ik me aan mezelf verplicht voelen van je in m’n favorietenlijstje te zetten – iets op tegen?

  8. vandepotgerukte Says:

    @Adelheid,
    Hoe zou ik daar iets op tegen kunnen hebben?

    Was getekend

  9. zeezicht Says:

    Heb je dit al in Wikipedia geplaatst? Voor de mensen die willen opzoeken waar het paneermeel vandaan komt.

  10. Aïda Says:

    Rachellekes ken ik (maar dat is geen gekleurd suiker), maar Karolienekes niet.

    En geheel terzijde, ik merk op dat u alweer (het viel mij ook al in eerdere stukjes op) een mij voor mij vreemd hoofdlettergebruik hanteert. Na elke aanhaling gebruikt u een hoofletter om uw zin verder te zetten. Is dit geen foutief hoofdlettergebruik of doet u dit doelbewust om er eventueel uw handelsmerk van te maken.

    Ik heb het net opgezocht in het door mijn recentelijk aangeschafte stijlboek van De Standaard (met de bon van vorige week in die krant voor slecht 10 eur) maar ik kan er niet in terugvinden of de manier waarop u het toepast correct is.

    (U hebt ook nog een aanhalingstekentje vergeten ergens. Op deze manier weten we niet wanneer de persoon gedaan heeft met spreken.)

    Verder ken ik er niks van, dit zijn gewoon de dingen waar ik bij mijn eigen stukjes het meeste op let, maar mijn teksten staan volstijlfouten, ik heb geen literaire ambities, ik ben al tevreden wanneer er geen spellingsfouten in staan en ze correct begrepen worden. Dus nu niet direct beginnen met die van mij te ontleden.

  11. Aïda Says:

    Voilà, een mij teveel en een vraagteken te kort.

  12. vandepotgerukte Says:

    @Zeezicht,
    Alleen de echte carrierevrouwen kennen dit verhaal is mij medegedeeld op Wikipedia, ze aanvaarden het niet.

    @Aïda,
    Inderdaad heb ik een blinde vlek voor deze dingen, ik werk eraan. Laat mij stellen dat ik een soortement schilder ben die na het schilderen van een onderwerp zijn borstels nog niet goed heeft leren uitspoelen.

    Wat de de Karolientjes betreft, zie hier: http://nl.wikipedia.org/wiki/Karolientjes

    Was getekend

  13. Deftige Dame Marie Says:

    Serendipity dus. En de pan in paneermeel staat niet voor ‘brood’ maar gewoon voor pan.
    Maar wat is nu het belang van paneermeel voor óns, carrièrevrouwen die in douchekapjes handelen?

  14. Madame Commentatore Says:

    Karolientjes: dat is echt waar de eerste keer in mijn leven dat ik verneem dat deze koekjes zo genoemd worden, en ik ben nochtans een Oost-Vlaamse. Dank u voor de doorverwijzing, ik ben alweer iets wijzer!

  15. Debby Says:

    Paneermeel begot!

  16. Deftige Dame Nel Says:

    Serendipity! Dat is de moraal van het verhaal, goed gezien, dame Marie! Alleen een échte carrièrevrouw kent dat mooie woord. Wij zullen er ons ooit ook nog profijt mee doen, in dat geval is het paneermeel het spreekwoordelijke douchekapje en zo is paneermeel toch van belang voor ons, carrièrevrouwen die in douchekapjes handelen. We moeten enkel wachten op de serendipity.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: