Jantje zegt dat…

Onderuitgezakt in zijn rolstoel. Het ene oog halfdicht. Een flauwe glimlach rond zijn lippen. Dat is het enige wat zijn verlamde lichaam nog kan produceren. Een glimlach.

Naar die foto van mijn oudeheer, die ondertussen al is gaan uitvogelen of God en de Duivel bestaan, zit ik te staren. Negenvijftig was hij, toen hij vertrok. Hij staat boven het grote haardvuur in de keuken, ver genoeg achteruit op de schoorsteenmantel om niet te verbranden. Plots schiet mij een gedichtje te binnen dat in het vierde leerjaar moest van buitengeleerd worden en waarbij ik bloed, zweet en tranen heb gezweet. Hij vroeg het me keer na keer op.

Jantje zegt
dat Pietje zegt
dat Klaasje heeft geklikt.
Maar Klaasje zegt:
Wat Pietje zegt,is klets!
Klaasje zegt
dat Jantje zegt
dat Pietje heeft gejokt.
Maar Pietje zegt:
Wat Jantje zegt is klets!
Pietje zegt,
Dat Klaasje zegt,
dat Jantje heeft gesnoept.
Maar Jantje zegt:
Wat Klaasje zegt,is klets!
Jantje zegt…
Pietje zegt…
en Klaasje zegt…
Maar moeder zegt:
Houdt op met dat geklets.
En Klaasje zegt…
En Pietje zegt…
En Jantje zegt…
Tot vader zegt:
Pets!Pets!Pets!

ik glimlach. Dag Pa. Alles kits?


Advertenties

Tags:

8 Reacties to “Jantje zegt dat…”

  1. micheleeuw Says:

    Soms komen zo van die herinneringen in je gedachten waardoor je wel moet glimlachen, hé. Heb ik ook … meestal ook met mijn vader … zeg ik dan ook : Dag pa … 🙂

  2. Annemie Says:

    Kostbare herinnering…
    Terloops, volgens mij was dat gedicht van buiten leren in het 4de leerjaar een héél moeilijke klus. Af en toe probeer ik ook een gedicht te memoriseren als hersenoefening. Dit leuke gedicht lijkt me geschikt om het eens uit te proberen! 😉

  3. Annemiek Says:

    59 was ie, veel te jong dus. Maar in gedachten is hij nog vaak bij je.
    Ik heb een hoofd voor gedichten, onthoud ze makkelijk, maar dit is een pittige 🙂

  4. Heidi Says:

    Of hij nu jong was of oud, of hij nu sympathiek was of niet… als je een vader kwijt bent, mis je een vader!

  5. breeg Says:

    Dat is nog jong, 59. Raar hoe sommige herinneringen blijven hangen. Tof ook dat je erbij kan glimlachen, het zijn dus goede herinneringen 😉

  6. zeezicht Says:

    59 is jong, veel te jong.
    Mijn vader was maar 38 toen hij overleed, ik kan mij hem amper herinneren…

  7. vandepotgerukte Says:

    @Micheleeuw,
    Dat zal iedereen wel overkomen denk ik. Een soort proces vermoed ik.

    @Annemie,
    Het was niet voor de poes, waarom denkt U dat ik het mij na 30 jaar nog steeds herinner? Omdat ik het ettelijke malen opgezegd hebt voor ik al die namen in de juiste volgorde kon declameren.

    @Annemiek,
    Mocht U zich vervelen, begin maar met het memoriseren. Ik wens je veel plezier.

    @Heidi en Breeg,
    Ik heb een gans assortiment aan herinneringen. Goede, slechte, grappige etc. Maar de goede zijn het meest blijven hangen. Raar.

    @Zeezicht,
    Ik was even oud als je vader toen de mijne stierf, nu 2 jaar terug. Ik heb wel het geluk had hem goed te kennen.

    Was getekend

  8. Margo Says:

    4 jaar geleden verloor ik plots mijn ma, ze was ook 59 toen. ‘k Ben nog bezig om dat te verwerken eigenlijk, ’t hele verhaal is te heftig om er op 1 jaar al overheen te zijn.
    Soit.
    Heel fijn dat ge dit versje nog kent en dat je daar je pa bij ziet. Herinneringen…’t kan wel eens deugd doen.
    Ik ken mijn allereerste Franse lesje nog helemaal vanbuiten (“Roger”, “Oui maman”… voila, je suis leve) Ook omdat ze het er met veel bloed, zweet en tranen ingeschopt hebben. ’t Gaat er ook nooit meer uit gaan vrees ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: