Ik heb de zon zien zakken

Zonder kleerscheuren en avonturen was Jef in Gerona geraakt. Hij was wel geradbraakt na bijna vijftien uur op vijf verschillende treinen gezeten te hebben. Hij had nu bijna twee dagen niet geslapen en het was hem aan te zien. Hij kon ook veel sneller reizen maar dat kwam een stuk duurder uit. “Time is money” redeneerde Jef. “Dus als ik er langer over doe en goedkoper reis gaat die regel op.” In Parijs had hij bijna zijn aansluiting met de trein naar Toulouse gemist. “Welke onnozelaar doet je nu van het ene station naar het andere hollen?” dacht Jef geërgerd toen hij merkte dat hij met een metro van station Paris Nord naar Gare d’Austerlitz moest. Jef had 51 minuten om dit karwei te klaren, na wat geklungel in de metro, bleken er dat net voldoende te zijn om nog net op tijd op het wachtende vehikel te springen.

In Toulouse verliep alles gesmeerd en had hij zelfs tijd gehad om zich een stokbrood en een homp kaas te kopen. Zijn voorkomen begon nu wel zwerversvormen aan te nemen en echt fris rook hij ook niet meer. Van de laatste etappe van de reis, Narbonne-Gerona, genoot Jef het meest. Bij valavond reed de trein bijna steeds langs de kust. Jef merkte op dat hier heel wat oesterkwekerijen waren. De kleine vissersboten lagen lui te dobberen in de inhammen die omgebouwd waren tot vissershaven. “Ik heb de zon zien zakken in de zee” Neuriede Jef geluidloos. Plots viel het Jef op dat de zon hier helemaal niet in de zee zakte, ze ging onder aan land. Hij stapte uit de lege coupé de gang in om door het raam de bergen te bekijken. En inderdaad de zon was achter de bergen aan het verdwijnen. “Tsja de zon gaat onder in het Westen, dat ik daar niet aan gedacht had. Wat zouden de kinderen hier voor liedjes zingen?”

Toen de trein het station van Gerona binnenreed en begon af te remmen speurde Jef het stees trager voorbijglijdende perron af. Daar stond ze, klein en frêle. Jef was nu aan de Costa Brava, en hij lag er alweer bij als een gesmolten ijsje.
Jef stapte van de trein met zijn koffertje en snoof de warme avondlucht in. Wat een verschil met het koude station deze ochtend. Het was tien uur in de avond en nog zeker vijfentwintig graden. Maria stapte op hem toe, bleef voor hem staan en zei: “Bienvenido.” Jef bekeek haar en wist dat hij was waar hij moest zijn

Was getekend

Advertenties

3 Reacties to “Ik heb de zon zien zakken”

  1. tijdtussendoor Says:

    Thuiskomen kan heerlijk zijn 🙂

  2. Annemie Says:

    Een mens heeft er veel voor over om ‘thuis te komen’…

  3. micheleeuw Says:

    Wat een heerlijk thuiskomen !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: