Een kleintje met mayonnaise

Ik kwakte een geut Gin rond de lege inox bakgaten, nam zelf een slok, klonk met de friteuse en poetste verder. Goekope gin uit de Aldi is de beste ontvetter die er bestaat. Ik ben de enige frituuruitbater op deze aardkloot die zijn eigen kuisproducten zuipt. Dit was leven. Een eigen frituur, werk en de hongerigen voeden. Wat wil een mens nog meer? Een ferm mokkel om nu en dan eens stevig met van bil te gaan. De wijven liggen hier voor het oprapen sinds ik deze barak uitbaat. Mij niet gezien. Die zien alleen een jonge gast met een eigen zaak. Dat ze een andere eikel zoeken.

Morgen is het maandag, dan kan ik uitslapen. Alles hier nog een keertje goed poetsen want in de buurt is er eentje mij een kloot wil aftrekken. Alle twee weken maakt een inspecteur van volksgezondheid zijn opwachting om de temperatuur en kwaliteit van mijn frietvet te meten, begint tussen mijn luchtafzuiginstallatie te peuteren met een tandenstoker en gaat met zijn dikke vingers over mijn toonbank om te zien of hij iets kan ontdekken dat niet koosjer is. Da kan geen toeval zijn. De eerste keer was ik mij van geen kwaad bewust. “Dat zal wel normaal zijn bij iedere frituur die pas open is.” redeneerde ik toen nog. Naïeveling die ik was. Ik was nog wel zo vriendelijk om hem een pak friet aan te bieden nadat hij zijn ronde in mijn nering had beëindigd, “tegen betaling,” zei ik samenzweerderig bij wijze van grap, “Anders gaat U nog denken dat ik U wil omkopen.” Hij gaf me een blik alsof ik voorstelde zijn vrouw anaal op te rekken. Mijn naïviteit werd dankzij hem, dat moet ik hem wel nageven, zonder genade aan flarden geschoten. Spijtig, ik ben graag naïef, onschuldig. Mijn maagdelijkheid tegenover de mensheid wil ik behouden. Niet wantrouwen en geloven is een zegen. Maar vroeg of laat moeten we er allemaal aan geloven, ik met behulp van een volksgezondheidsinspecteur. Vadertje staat zorgt voor U! Zelfs voor uw zieleheil, wie heeft meneer pastoor nog nodig?

Terwijl hij zijn bevindingen over mijn trots aan het neer pennen was stond Jeanne van café “het zwijntje” te wachten op haar klein pak frieten en frikadel speciaal en knikte vragend achter de rug van de notitiemakende ambtenaar wat er aan de hand was. Ik knipoogde naar haar en hield mijn wijsvinger voor mijn lippen ten teken dat ze haar mond moest houden. Die kerel bleef maar schrijven en ik begon het op mijn heupen te krijgen. De pollepel hing uitnodigend naast de grote potten met kissend frituurvet om hem te vullen en over die lapzwans zijn kop te gooien. Ik hield me in, want anders had ik mijn laatste frietje gebakken.
“Curry ketchup op mijn frikadel” Zei Jeanne.
Braaf deed ik wat mij gevraagd werd.

Was getekend

Advertenties

Tags:

4 Reacties to “Een kleintje met mayonnaise”

  1. Emma Says:

    Hij’s leuk.

  2. Emma Says:

    En wat zul je schoon zijn van binnen.

  3. urbain alpain Says:

    Woont u nu eigenlijk op een berg of bent u frituurbakker… of combineert u gewoon de beide?
    Was gesigneerd: de man die er soms geen kl*t*n van begrijpt.

  4. vandepotgerukte Says:

    @Emma,
    Dank U.

    @Urbain,
    Het is een verhaaltje in de ik vorm geschreven. Ik ben geen frietboer, daarvoor is mijn berg veel te belangrijk.

    Was getekend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: