Ode aan de aardappel

Wat had mijn grootmoeder geluk toen ze op 84-jarige leeftijd besloot dat het genoeg was geweest. Zij besliste dat niet echt, het was eerder een dikke ader, besmeurd met vet, cholesterol en een niet al te dikke wand die vond dat hij nu wel scheuren mocht en haar hersenen bevloeien kon met een zee van bloed.
“Ik voel me niet lekker.” zei ze plots bleek wegtrekkend om tien na tien ’s ochtends. Haar kaartvrienden van rusthuis “De lustige oudjes” bekeken haar en ze stortte met een zachte plof op het vasttapijt van de ontspanningsruimte. Grootmoeder was niet meer. Niet liggen creperen, rochelen en hoesten, licht uit en einde verhaal.
Mijn oudheer was een jaar geleden reeds gaan uitvogelen of God en de Duivel bestonden en nu kon zijn moeder haar ongeduld blijkbaar ook niet meer de baas om deze vraag beantwoord te zien.

Tevreden keek ik naar de groene plastieken emmer. Daar dreef het bewijs van geleverde arbeid. Aardappelen jassen was één van mijn favoriete bezigheden.
Elke ochtend, behalve de maandag want dan rustte ik uit, sta ik om zeven uur op en begeef mij te voet naar mijn container die ingericht was als frituur. Het pleintje waar ik dit vehikel had laten heen slepen was een ideale plek. Twee dorpsknijpen, plaats om de heilige koeien veilig achter te laten en een stopplaats voor de bus waarmee je op vijftien minuten de stad bereiken kon. Het kostte mij vijf minuten om de afstand tussen mijn piepklein huisje en het pleintje te overbruggen. Dan kon voor mij het feest beginnen. Naast de publieke ruimte waar de hongerigen gevoederd werden was er een opslagplaats alwaar ik mijn belangrijkste ingrediënt bewaarde, vertroetelde en bewerkte. Elke dag zou ik een kaars branden voor Colombus mocht ik gelovig zijn.

Was getekend

Advertenties

6 Reacties to “Ode aan de aardappel”

  1. David Manos Pefko Says:

    Heeft u wel eens een berekening gemaakt hoeveel aardappels (in welke vorm dan ook) u per jaar eet? Ik neem aan dat dit een vrij groot aantal is?

  2. Emma Says:

    Aardappelen vertroetelen?
    Ok.

  3. Margo Says:

    Och, gij met uwe friet en al, zie nu hoe de kwijl van mijn kin druipt van de goesting. Toemmetoch.

  4. zeezicht Says:

    Wat heeft het overlijden van je grootmoeder te maken met aardappelen schillen?

  5. vandepotgerukte Says:

    @David,
    Ik zou flauw kunnen doen en het gemiddelde aardappelverbruik googlen, wat ik dus niet ga doen. Het gemiddelde verbruik zal wel verbazend hoog zijn vermoed ik.

    @Emma,
    Het idee leek me origineel en niet onbelangrijk.

    @Margo,
    Die frieten kan ik zelf nog bakken, het zijn die frikadellen die zo moeilijk te vinden zijn alhier.

    @Zeezicht,
    Het is een gedeelte van een verhaal waarmee ik bezig ben. Het is in de ik vorm geschreven en de verteller zit te peinzen terwijl hij aardappelen aan het jassen is.

    Was getekend

  6. Emma Says:

    VDPG: het ergste is dat ik er een beeld bij heb. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: