De notarisvrouw

Voor wie niet kan volgen of de vorige vodjes niet gelezen heeft. Een chronologische linkvolgorde:
Bijna sluitingstijd
Gerookte-zalm-in-de-frituur
Frikadel
Vragen en raadsels

Het weerzien met de notarisvrouw bracht een heleboel herinneringen naar boven. Eerst had mijn vader zijn lichaam er de brui aan gegeven en moest alles in wettelijke kannen en kruiken gegoten worden opdat de nalatenschap niet in verkeerde handen zou vallen. De enige verkeerde handen waren de mijne. Mijn onbestaande broers of zussen zouden wel niets eisen.
Waar mijn vader altijd diegene was geweest die zich van erfeniskwesties geen bal aantrok was mijn moeder uit ander hout gesneden. Nog nooit had ze de smaak mogen proeven van het winnen van deze loterij. Deze keer viel er ook niets te winnen, eerder te verliezen mocht ik een klootzak zijn. Welk kind eist nu van zijn ouders een deel van hun bezit? “Zeer velen” wist de notaris ons te vertellen die met een blik van verwondering mijn vraag naar een document om meteen al mijn rechten af te staan te mogen ondertekenen beantwoordde.
Daar was het dat ik haar voor de eerste keer zag. Net negentien was ik. Een snotaap. Een sjofele jeansbroek, een egaal zwarte t-shirt en sneakers van de Carrefour waren niet meteen de ingrediënten waar ze zou van wakker liggen. Later zou blijken hoe fout ik was. Ik woonde net alleen in het piepkleine, samen met Karen gehuurde rijhuisje. Ik: werkloos, Karen: verkoopster, kassierster, rekkenvulster bij Hema.
“Goedemorgen” sprak ze met een smetteloos accent. “U heeft een afspraak met de notaris?”
Bedremmeld bekeek ik haar. Even vergat ik waarom ik hier was en bleef een paar seconden met dwaze blik de vrouw bekijken. Hoe was het mogelijk dat amper vierentwintig uur geleden mijn verwekker zijn laatste adem had uitgeblazen en ik nu reeds bij het aanschouwen van een vrouw alles vergat? Een mens zou denken dat men bij hevig verdriet immuun, murw, blind is voor om het even welke impuls van buitenaf.
“Euuh, ja. Om tien uur.” Wist ik eindelijk uit te brengen hevig rood wordend. Haar glimlach was professioneel, niets in haar houding verraadde dat ze mijn verwondering had opgemerkt.
Ze begeleidde ons naar een kamer die dienst deed als wachtkamer. Vier design stoelen, een glazen, modernistisch tafeltje en twee schilderijen moesten dit kamertje opsmukken. Bij het bekijken van de schilderijen zag ik een landschap met in de verte een boerderij. Het maakte me triest.

Was getekend

Advertenties

Eén reactie to “De notarisvrouw”

  1. micheleeuw Says:

    Het wordt beter en beter. Spannend !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: