Compromisloze passie

Dezer dagen zijn hoogvliegers. Sinds dinsdag ben ik het huis niet uit geweest, behalve het dagelijks wandelingetje van en naar de dorpsschool van mijn dochter. Uren zijn voorbijgegleden zonder dat ik daar iets van merkte. Het klavier, de pen, het papier lachen mij toe en laten zich bepotelen, strelen als een jonge gewillige vrouw die zin heeft in het bedrijven van de liefde.

Als vertier, tussen het schrijven door, schreef ik een paar blogstukjes. Mijn grootste bron van verhaaltjes is mijn zesjarige dochter. Het kleine grut imiteert graag.
“Mama lerares, ik ook.” redeneert ze dan.
Tussen een hoop poppen gezeten op haar bed maak ik deel uit van haar leerlingenbestand. Het bord dat aan de muur hangt leert mij welke dag we zijn vandaag. Mijn dochter lerares stelt mij voor aan mijn klasgenootjes en bezweert hen goed te zijn voor mij.
Ze straft, troost, onderwijst, helpt waar nodig. Met een compromisloze passie.
Haar fantasie is schier eindeloos. Van wie zou ze dat geërfd hebben vraag ik mezelf niet zonder enige fierheid af. Echt afvragen doe ik het mij niet, ik weet het antwoord op de vraag.

Na mijn dagelijkse school gelopen te hebben slaat ook mijn fantasie op hol en schrijf ik erop los. Straffend, lief, troostend, gruwelijk. Baas ben ik over wat er in mijn verhalen gebeurt. Zoals mijn dochter haar klas dirigeert, dirigeer ik de verhalen. Met een compromisloze passie

Was getekend

Advertenties

10 Reacties to “Compromisloze passie”

  1. adelheid Says:

    Glimlach om die laatste paragraaf!
    Alsof ik je zo zie zitten, en de emoties achtereenvolgens over je gezicht zie glijden!

  2. Emma Says:

    Hier zouden we eens een psycholoog op los moeten laten. Wat is het nou precies waardoor wij die behoefte hebben aan die controle. Wat is het natuurlijk gewoon, scheppingsdrang.

  3. Emma Says:

    ehh..
    de laatste ‘wat’ moet zijn: ‘want dat’.
    Juist.

  4. Annemiek Says:

    Ik kan eindeloos genieten van kinderen die helemaal opgaan in hun spel. Vooral als ze ongeveer zo oud zijn als je dochter. Hun wereld is dan al wat groter dan op kleuterleeftijd en dat vindt je terug in hun spel.
    Mijn dochters zijn inmiddels zelf moeder, maar ik denk nog met plezier aan die periode terug.
    Inmiddels geniet ik van de fantasie van mijn kleinzoons, 7 en 9.

  5. micheleeuw Says:

    Wat een mooi tafereeltje en weer prachtig in woord gebracht.

  6. tijdtussendoor Says:

    Ik denk dat jij een fijn leven hebt 😉

  7. Heidi Says:

    Mooi zo een passie!

  8. Drs. Johan Arendt Happolati Says:

    Heer Van De Pot,
    U bent zo productief, de laatste tijd. U bent toch niet aan de opwekkende stuff?
    Die kleine meid van U, dat blijkt een schier onuitputtelijke bron van vreugde te zijn. De mijne wordt straks 24… Ik word oud.
    Met die blogstukjes van mij wil het maar niet meer lukken. Ik tover nog wel iets op het scherm, maar het verbleekt bij wat ik vroeger klaarmaakte. Ik troost mij de gedachte dat het zal zijn zoals met de economie: met ups en downs.
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.

  9. zapnimf Says:

    Kinderen verhogen de inspiratie.
    Alsook de frustratie. Soms.

  10. anna Says:

    Zeer schoon geschreven en nog helemaal waar ook!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: