Déjà-vu.

Negen maanden later stond ik terug op de stoep bij de notaris. Deze keer om 36.000 € in ontvangst te nemen. Sinds mijn vader overleden was, was ik de laatste erfgenaam in lijn van zijn moeder. Zonder het zelf te willen was ik nu de prijswinnaar van het erfenislot.
Toen ik aanschelde merkte ik dat ik door mijn haar streek om de weerbarstige krul die ik nooit kunnen temmen heb te fatsoeneren. Het leek wel of ik een afspraakje had met de vrouw des huizes en niet met haar echtgenoot.
De deur ging geluidloos open.
“Goedemorgen” sprak ze met een smetteloos accent. “U heeft een afspraak met de notaris?”
Bedremmeld bekeek ik haar. Even vergat ik waarom ik hier was en bleef een paar seconden met dwaze blik de vrouw bekijken. Hoe was het mogelijk dat amper vierentwintig uur geleden mijn grootmoeder haar laatste adem had uitgeblazen en ik nu reeds bij het aanschouwen van een vrouw alles vergat? Een mens zou denken dat men bij hevig verdriet immuun, murw, blind is voor om het even welke impuls van buitenaf.
“Euuh, ja. Om tien uur.” Wist ik eindelijk uit te brengen hevig rood wordend. Haar glimlach was professioneel, niets in haar houding verraadde herkenning.
Ze begeleidde mij naar ten tweede male naar kamer die dienst deed als wachtkamer. Vier design stoelen, een glazen, modernistisch tafeltje en twee schilderijen moesten dit kamertje opsmukken. Bij het bekijken van de schilderijen merkte ik op dat deze sedert mijn vorig bezoek vervangen waren. Twee replica’s van Picasso tooiden nu de dofgrijze geschilderde muren. Circusfiguren. Ik kon niet uitmaken of ik triest was.
“Zo meteen komt de notaris” deeldde ze mij mee voor ze stilletjes de deur achter zich toetrok.

Déjà-vu.

Na het onderhoud met de notaris stond ik verdwaasd naast mijn fiets. Zonet had ik zesendertigduizend Euro gekregen van de grootmoeder die altijd een zwak voor mij gehad had. Als enige kleinzoon kon ik bij haar niets fout doen. Wat ik ook nooit gedaan heb. Niet met haar. Waarom zou ik.
Haar ganse leven had ze boeken gebonden. Bij het opruimen van haar huis vond ik stapels papieren die netjes geplooid en gesteven op mij lagen te wachten om verscheurd en verkreukeld te worden.
“Dank U” prevelde ik tegen de grote spar waartegen mijn fiets stond. Voor de imposante villa stonden een Honda S2000 sportwagen en een Mercedes 420 sec te blinken. De zon scheen.
Grootmoeder koos voor de snelle vernietiging. Wat mij zeer beviel.

Advertenties

4 Reacties to “Déjà-vu.”

  1. Den Moat Says:

    Yo Moat, oe est, kei den loasten tijd op uw blog nie geweest, te woas were druk in den engletair.
    Moar how kei alles were geleze en ben were op-toe-deet.
    Kmoe zegge te wordt mier en mier intressanter om te leze, te wordt zelfs giestig, da van plop vonk geweldig.Ke ziet die kleine zuu doen.

    blijve vuurt doen, diene boek da komter wel van
    Den LAnge

  2. micheleeuw Says:

    Zo jong met zoveel geld en niet in je ongeluk gelopen ? Goed van je !
    😉

  3. vandepotgerukte Says:

    @Den moat,
    Ah moatje. were bove waoater. Ka al gezien dak van Engeland bezoek krege moar kwoare nie zeker of dat van eu woas. k’zal ne kier maile. khpe da alles goe es mee madam en de kleine gaste.
    toe mij plezier dadde mijne ziever te pruime vindt.

    De coemplimenten

    @Micheleeuw,
    Dit zijn stukken van een boek. Mischien wordt er nog wel in ongelukken gelopen.

    Was getekend

  4. Margo Says:

    Ge zou begot zweren dat het echt is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: