Boliviaanse goudmijnen

Twee duistere figuren kwamen mijn nering binnen. Het was hen niet aan te zien dat ze duister waren. Netjes gekleed in pak met bijbehorende stropdas, zwartlederen schoenen en netjes geschoren. Maar mij maak je niets wijs. Na een jaar in mijn frituur hoeft men mij niet meer te leren wat voor vlees ik in de kuip heb. Deze twee hadden ongetwijfeld reeds veel oudjes hun pensioen laten investeren in Boliviaanse goudmijnen. Wat kon mij het eigenlijk schelen. Als ze mijn goudgefrituurde aardappelen maar betaalden.

“Een kleintje met mayonnaise, voor mij.” vroeg de eerste duisterling, zonder mij te begroeten.
“Voor mij hetzelfde.” volgde nummer twee.
“Twee kleintjes met mayonnaise, komen eraan” riep ik met opgewekte stem.
Ik gooide de frieten in het kissende vet. Bijna gleed de handdoek die altijd op mijn schouder ligt als ware het een onafscheidelijke papegaai ook het vet in.
Als een mens iets uit zijn poten laat vallen heeft hij altijd de neiging ernaar te grijpen. In dit geval was dat niet de meest aan te raden actie. Toch deed ik het. Ei zo na frituurde ik mijn fikken.
Gelukkig hadden die twee er niets van gemerkt.
De kartonnen bakjes stonden vullensklaar op een groot vel gerecycleerd papier te wachten.
De twee zeiden niets. Ik ben verzot op ongemakkelijke stiltes.
“Awel, gladjanussen? Niets te vertellen?” Dacht ik. Zeggen deed ik het niet. Zolang ze niet afgerekend hadden bleef ik vriendelijk. Doen we dat eigenlijk niet allemaal? Voor niets gaat de zon op. De rest wordt verkregen met glimlachjes, kwinkslagen, vertrouwelijke schouderklopjes. Dat is een voordeel bij mijn arbeid. Probeer mij maar eens een schouderklopje te geven terwijl ik achter mijn toonbank sta. Mocht het toch iemand lukken klop ik meteen terug. Niemand behalve ik, heeft iets verloren achter mijn toonbank.
Met de schuimspaan haalde ik de nu voor consumptie geschikte frieten uit de olie en verdeelde ze tussen de bakjes. Een paar stevige duwen op de mayonnaispomp vervolledigde mijn klanten hun wens.
“Verdoeme, vergeten vragen of er zout op moest” schoot mij te binnen “Nu vraag ik niets meer, met die kwak mayonnaise bovenop op die frieten kan ik er toch geen zout meer over strooien.
Terwijl ik dit stond te overdenken hoorde ik een duistere fluisteren. “Zou hij vallen voor de Boliviaanse goudmijnen of eerder voor de Venezolaanse suikerplantages?”
Eens te meer had ik gelijk.

Was getekend

Advertenties

Tags:

4 Reacties to “Boliviaanse goudmijnen”

  1. Emma Says:

    En?

  2. vandepotgerukte Says:

    En wat wilt u weten? Of ik geinteresseerd ben in die aandelen? Of zegt U: “En waar slaat dit nu weer op?”

    Was getekend

  3. Emma Says:

    En? Ging hij voor de Boliviaanse.. of de.. ?
    Ah. Dat komt in de volgende aflevering. Ok.

  4. micheleeuw Says:

    Je mag hier al een hele tijd geen kleintje met mayonaise meer vragen … Sedert Dutrou …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: