Galgje

De buurman heeft zich opgehangen.

Krak, zei het boontje dat ik aan het doppen was. Bij een van die boontjes moet hij besloten hebben dat hij van de stoel en uit het leven wilde stappen. Het hoeveelste boontje het was weet ik niet.
Op mijn boomstronk gezeten, in de namiddagschaduw, halfsoezend en gelukkig was er op amper tweehonderd meter afstand een mens aan het einde van zijn rit beland.

Een ambulance en een politiewagen stonden voor de deur geposteerd. Ze moeten in alle stilte gekomen zijn. Bij het zoveelste boontje tuurde ik heuvelafwaarts en keek verwonderd naar die twee voertuigen.
“Wat zou daar aan de hand zijn?”
Ik dopte verder. Regelmatig turend naar de plaats mijner nieuwsgierigheid om te zien of er enige vooruitgang of verandering in het gebeuren viel te bespeuren. Een mens is en blijft een wezen dat graag het fijne weet van situaties waar politie en ambulances bij betrokken zijn.
Het blauwe Peugeotje van zijn ouders was de andere voertuigen komen vervoegen. De poppen gingen aan het dansen.
De beeldschone 17-jarige dochter van de buren kwam het huis uit, begeleid door een diender en haar moeder. De pas gearriveerde schoonmoeder, moeder annex grootmoeder zwaaide met haar wandelstok boven haar hoofd en begon te tieren: “Zorra!! TU lo has matado!!!”
“Teef, JIJ hebt hem vermoord!!”

Ik rolde zowaar van mijn boomstronk die voor mijn stulp ligt en waar ik graag mag zitten. Daarbij stootte ik de kom gedopte boontjes om. Ik vloekte binnensmonds.
Nu begon mijn nieuwgierigheid het bijna te winnen van de rede. Ei zo na wandelde ik de paar honderd meter tot aan de plek mijner interesse. Ik hield me in.

Een tijdje later kwam een zwarte citroën begeleid door een lijkwagen het wagenpark vervolledigen.

Een halfuur later vertrokken ze met een kist en verdween ook de familie. Een paar dienders hielden nog even de wacht. Die kans benutte ik om met een strohalm in de mond en mijn onafscheidelijke strooien hoed hun richting uit te slenteren.
“Hij heeft zich opgehangen” kreeg ik te horen van de agent die ik vaag kende. “Zijn dochter was thuis. Zij heeft hem gevonden” voegde hij er nog aan toe.

In deze contreien hoort het om de familie te gaan begroeten in het tanatorio. Daar blijft de familie in ploegen bij de dode waken tot hij besteld of opgefikt word. De schoonmoeder, moeder annex grootmoeder zat op een stoel centraal van de grote zaal. De dochters van de gehangene, hij had er twee, stonden buiten met hun verwekster en nog een paar familieleden toen we aankwamen. Aan ieder die de zaal betrad en het wilde horen riep de oude moeder: “Die teef daar, heeft hem vermoord!!”
Ik betuigde mijn deelneming, sloot mijn oren af en maakte mij uit de voeten.

Mijn deerne stond buiten haar sociale plichten te vervullen. Het beeldschone wicht wilde naar binnen om haar verwekker te zien. Haar moeder kon, wilde of durfde het niet vanwege de furieuze matrone. Mijn deerne, van geen kleintje vervaard, nam het wicht bij de hand, keek haar diep in de ogen en zei: “Kom” Gevolgd door een blik in mijn richting die ik maar al te goed ken. “Ik ga doen wat ik moet doen, blijf bij me.” We trokken naar binnen, de blikken van verwondering en haat trotserend, rustig door de zaal wandelend tot aan de deur van het zaaltje waar haar oudeheer lag opgebaard.

Eenmaal binnen stortte het wicht in. Ze gooide zich op de glazen stolp waar haar vader onder lag en zei stokkend naar adem happend: “Ze hebben zijn tong terug in zijn mond gestopt!”

Was getekend

Advertenties

Tags:

11 Reacties to “Galgje”

  1. micheleeuw Says:

    Zwaar maar mooi geschreven.

  2. Siercy Says:

    heftig
    beeldend
    vooral heftig

  3. zeezicht Says:

    Heel sinister, maar realistisch.

  4. FrankiePebbles Says:

    Trouw nooit. Nooit.

  5. Emma Says:

    De vraag die meteen in mij opkomt, en ik weet dat jij zult zeggen: dat is toch niet belangrijk?, maar op weblog vind ik dat wél belangrijk: is dit echt gebeurd?

  6. vandepotgerukte Says:

    @Micheleeuw,
    Bedankt.

    @Siercy,
    Ik schrik er zelf van na het nalezen.

    @Zeezicht,
    Bovenal realistisch.

    @FrankiePebbles,
    Niet veralgemenen. Mocht ik uw raad opgevolgd hebben was ik de laatste achttien jaar een hele joop geluk mislopen.

    @Emma,
    Ik zeg dat niet. Ja het is echt gebeurt. Op zes mei, vier uur ’s namiddags.
    Deze ochtend om halftwaalf is hij begraven. Hier in Spanje zit er maximum twee dagen tussen overlijden en begraven.

    Was getekend

  7. FrankiePebbles Says:

    U hebt volkomen gelijk. Ik zou niet graag zien dat hele jopen geluk uw neus zouden voorbijgegaan zijn (is dit correct Vlaams by the way?).

  8. FrankiePebbles Says:

    Trouwens, tuurlijk is dit echt gebeurd. Net als die wheely-gast die tegen de bushalte knalde. Van de Pot heeft een respectabele duim, zoveel is waar, maar zoiets als dit verzint Van de Pot toch niet?

  9. Laurent Says:

    Wat moedig van jouw deerne, om die dochter zo bij te staan.

  10. heidi Says:

    wow echt heftig… ben er andermaal stil van

  11. zapnimf Says:

    Die berg van je is toch niet altijd een oord van gelukzaligheid voor iedereen zo te lezen.
    Ik wens niemand zo’n schoonmoeder toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: