Een potje voetbal

Deze ochtend was het opstaan een moeilijke karwei. Tweeëntwintig man en een scheidsrechter waren op het luminueuze idee gekomen om een potje voetbal te organiseren in Valencia. Voor mij niet gelaten, sporten is gezond.

Een paar anderen vonden dat ook leuk en oordeelden dat de winnaar mocht beloond worden met een prijs.
“Een hesp!” riep een enthousiaste Spanjaard. Een hesp is hier zowat heilig.
“Beter een beker!” riep een een andere enthousiasteling, “die hesp smikkelen we zelf op.”
Zogezegd, zogedaan. Een paar telefoontjes later wilde zelfs de koning dit ludiek evenement komen opluisteren met zijn aanwezigheid.
“Er is toch niets op televisie, en Sofia gaat bridgen met de vriendinnen, waarom niet?”
Vele mannen vinden een avondje voetbal met de vrienden een best te pruimen tijdverdrijf.

Afspraken werden gemaakt, zoals: we gaan zoveel minuten voetballen, ge moogt niet tegen mijn poten schoppen, we gaan ook een beetje rusten en een appelsientje nuttigen, Spaanse appelsienen welteverstaan, en na afloop kunnen we mischien nog altegaren iets gaan drinken. Wel eerst douchen.

Een wakkere geest bedacht voor de arme stakkers die niet in de mogelijkheid verkeerden om dit sportfeestje bij te wonen een oplossing. Sleurde er een paar kabels, camera’s en antennes bij die hun signalen rechtstreeks richting huiskamer, bar, knijp zonden en de mogelijkheid daar was, voor wie het beliefde, door middel van een televisie de sportende jongens aan het werk te zien. Het werd almaar leuker.

Een kleine twee uur en vijf doelpunten later gaven de sportievelingen elkaar een hand, de winnaars werden via de megafonie gevraagd de kapitein van hun ploegje naar de receptie te sturen om de welverdiende prijs af te halen, en meteen ook zijn fout geparkeerde wagen deftig te parkeren.

Juan Carlos, de alhier regerende koning, dronk er lustig op los. Sofia wist toch van niets. Hij bleef wel loeren of er geen camera’s in de buurt waren als hij nog maar eens zijn glas liet volgieten.

Een mysterieuze aardgolf ging door de stad van herkomst der winnaars en liet 40.000 man, er zaten ook een paar wijven tussen, net hetzelfde denken: “Ik ga klinken op deze overwinning. zittend op een bankje en genietend van het nachtelijke, slapende Barcelona. Op naar de Ramblas!”
Iedereen die door deze aardgolf naar deze plek was gesommeerd schrok zich een bult. Niets nachtelijk, rustig Barcelona. Wat een hoop volk!
Niet getreurd, handen werden in elkaar geslagen en een volksfeest was een feit.
Het deed me denken aan de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van brood en vis. Flessen drank werden in mijn knuisten geduwd, door mijn keel verzwolgen, meisjes werden getot, hier en daar verdween een hand onder een rok.
Sigaretten werden aaneengeregen om het kettingroken tot stand te brengen.

Oee, Oee we are the champions
Barcelona 4 – Atletico Bilbao 1
De beker van de koning is de beloning!

Deze ochtend was het opstaan een moeilijke karwei.

Was getekend

Advertenties

Tags:

10 Reacties to “Een potje voetbal”

  1. anne Says:

    Voetbal is een katalysator voor massahysterie.

  2. jan Says:

    Eenmaal per twee weken geef ik mij anderhalf uur over aan massahysterie. Dat is een katalysator om daarna weer 286,5 uur evenwichtig door het leven te gaan.

  3. anne Says:

    Wij vrouwen hebben dat dan weer met winkelen. Ik beken.

  4. micheleeuw Says:

    Het ‘brood en spelen’ van de tegenwoordige tijd. Moet kunnen !

  5. Drs. Johan Arendt Happolati Says:

    Nee, dank U. Voor mij geen voetbal, Heer Van de Pot.
    Ik moet er trouwens vanavond verplicht weer naar toe, maar ik verzeker U dat dit niet zonder veel gemopper en gepruttel zal gebeuren.
    En nu mag U hieronder raden waarom ik er ‘vanavond weer verplicht’ naar toe moet.
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.

  6. vandepotgerukte Says:

    @Anne,
    Zoals shoppingcenters?

    @Jan,
    Vele sporten kunnen mij bekoren. En de modieuse opmerking: “Voetbal interesseert mij niet.” is niet aan mij besteed.

    @Micheleeuw,
    Ongeveer alles kan men heden ten dage in deze kontekst bekijken.

    @Drs Johan Arendt Happolati,
    Een uitdaging.
    1.) U zit aan het loket om ingangskaartjes te verkopen?
    2.) U bent scheids-, of lijnrechter?
    3.) U staat in voor de staat van de grasmat?
    4.) U bent politieman die instaat voor de veiligheid van de bezoekers?
    5.) U heeft een beroemd familielid die voor een grote ploeg balletjes trapt?
    6.) U heeft een niet beroemd familielid die voor een kleine ploeg balletjes trapt en die erop staat dat U gaat kijken?

    Kom ik in de buurt? Gelieve door middel van een nummer mij te laten weten welke de juiste is, in geval de oplossing er tussen staat.

    Was getekend

  7. Drs. Johan Arendt Happolati Says:

    4.)
    Meer zeg ik niet.
    De Drs.

  8. anne Says:

    Voor alle duidelijkheid : ik kom niet graag in een shoppingcenter, écht niet! Maar ik oogst een zekere goedgemutstheid als ik uiteindelijk toch geweest ben (én gekocht heb). Snap je? Neen zeker. Ik snap het zelf nauwelijks. Toch is het zo.

  9. Margo Says:

    Enkel grote belangrijke matchen volgde ik vroeger mee op het grote scherm, samen met de husband en de vrienden, veel drank en borrelhapjes.
    Nu zit ik vooral tussen het publiek van een of ander stadion dat smurf kiest op zijn Playstation, wanneer hij zijn FIFA09 game speelt.
    Voetbal; het is een wereld apart.

  10. FrankiePebbles Says:

    Onlangs hoorde ik serieus fijne verhalen over Manchester en de sfeer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: