La crisis, hijo!

Verwonderd keek ik rond in de halfdonkere, snikhete knijp. Mijn weduwe zat half ingedommeld achter de toog op haar comfortabele stoel. Bijna alle verlichting was uit, de televisie stond niet aan, de airco was uitgeschakeld.

Toen ze mij opmerkte lachte ze vermoeid, stond op en haalde uit de frigo mijn bier. Vragend keek ik haar aan. Praten doen we niet veel, beiden zijn we er zonder een woord over gerept te hebben het eens dat er al te veel gezeverd wordt.
“La crisis, hijo.” De crisis, mijn zoon. De uitdrukking “Mijn zoon” is een veel gebruikte.
“Minder klanten, minder inkomsten.” ging ze verder “En de rekeningen stapelen zich op, ik ben tenslotte maar alleen.”
Ze deed de ingangsdeur dicht en nam de afstandsbedieningen die in een rieten mandje achter haar toog liggen. De ene richtte ze naar het plafond, waar de airco op haar bevel meteen begon te zoemen en koude lucht de verbruikszaal inblies, met andere sommeerde ze de televisie om aan te floepen en haar soap ten beste te brengen.
Beiden gingen we op onze vaste stek zitten.
Terwijl ik mij schuldig voelde dat ze alleen voor mij haar energieverslindend koelingsapparaat had aangezet en eraan dacht om haar te vragen het ding af te zetten verbrak ze plots de stilte.
“Gelukkig kom jij nog alle dagen!”
Ze glimlachte nu al heel wat kwieker en ging vergenoegd verder met naar soap te kijken.

Was getekend

Trop is teveel

Als men hier gewag maakt van een hittegolf dan mag U met een gerust hart de sjaal en de muts een plekje geven op het hoogste schap van uw kleerkast.

Gisteren was het hier op mijn erf 40 graden. Een voordeel is wel dat het lawaaimakend, spelend grut naar het plaatselijk zwembad trekt en mij alleen, alle kalmte naar adem laat happen. Trop is teveel, en teveel is trop. Deze nacht slenterde ik om drie uur een beetje rond voor mijn stulp. Slapen was quasi onmogelijk. Uit pure nieuwsgierigheid gooide ik een blik op de termometer, 26 graden! om drie uur ’s ochtends. De volgende dagen zullen de temperaturen nog een klein beetje de hoogte in gaan. Vanaf zaterdag zou het dan “Normaal worden voor de tijd van het jaar. Normaal is dan 35 graden. Nog twee maanden en dan dalen de temperaturen. Ik tel af.

Was getekend

Tot in de hel!

Vier jaar, 1461 dagen, 35040 uren zijn voorbijgegleden sedert de doodsgeeuw aan zijn mond ontsnapte. Ik stond erbij en ik keek er naar. Geen Dramatische toestanden, neen. Alleen ik en mijn verwekster. Iedereen die daar niets te zoeken had hebben we de deur uitgewerkt. Snotterende, met lange uithalen jankende mensen daar heb ik niets mee.

Om 21U15 was het eindelijk zo laat. Plots trok zijn mond open alsof hij wilde geeuwen. Het negenvijftig jaar jonge, of oude lichaam zo U wilt had het opgegeven. De M.S. had de strijd gewonnen. Ik wreef nog een laatste keer over de tatoeage die een zwaard voorstelde. De vijf puntjes op zijn rechterhand lachten mij toe. Hij was geen gevangene meer.

Zijn laatste woorden die had gesproken tot mij, twee dagen voordien, “We zien elkaar in de hel! Want daar belanden wij zeker!” Galmden door mijn hoofd. We hebben altijd nogal galgenhumor gehad. Ik glimlachte, terwijl een strotdichtknijpend verdriet een mokerslag uitdeelde. Na al die tijd dreunt die slag nu en dan nog na. Soms zacht, op dagen als vandaag keihard.

Tot in de hel ouwe! Op een dag leggen we de Duivel en zijn discipelen het vuur aan de schenen! Maar nu moet ik eerst nog een paar dingen hier doen.

Was getekend

Ali en Michael

Als alle kranten er bol van staan, elke televisiezender er vele minuten aan spendeert dan kan men niet anders dan het zo onderhand wel weten dat Michael Jackson de geest heeft gegeven. Aan wie is vooralsnog een raadsel. Hoe trouwens ook.

De ganse heisa kan mij maar matig boeien. Wat mij daarentegen wel enorm boeit is dat de zwarte bevolking hem ziet als een zwarte held die hen vertegenwoordigt. Dat onze Michael niet goed spoorde kan zelfs de meest fanatieke fan niet ontkennen, of hij spoort ook niet. Maar een held? Een vertegenwoordiger van de “Black community”?

Cassius Clay was toch consequenter, hij zwoer zijn slavennaam af, en verkondigde dat iedere blanke het eens mocht proberen om op zijn smoel te komen slaan.
“Ik maak ze af!” schreeuwde hij altijd met een goed gevoel voor theater.
Dat mensen dan zo iemand volgen kan ik wel begrijpen. Stoer, een groot bakkes en een hoop heibel met de staat omdat hij weigerde naar Vietnam te trekken als zwart kanonnevoer.

Dan de wereldwijd betreurde Michael Jackson. Die heeft zowat alle middelen uit de trukendoos van de moderne geneeskunde aangewend om er als blanke uit te zien. Een pretpark aangekocht om er met een aantal ingewijden ganser dagen in een sprookjesland te leven. Voor mij niet gelaten, mischien zou ik het ook wel doen mocht ik er de centen voor hebben, alhoewel ik dat zeer betwijfel.
Ongenaakbaar rondgelopen met een monddoek voor zijn snuit, alsof de uitgeademde lucht van het plebs hem zou kunnen infecteren. Liefst omringd met 50 bodyguards.

Een man die voor zijn volk een held is? Ik dacht het niet. Toch vinden velen dat, ik zal wel van de pot gerukt of blind zijn dat ik het niet zie.

Was getekend

H

Mijn weduwe

Als de termometer de 35 graden bereikt dan ga ik naar de plaatselijke knijp. ’s nammidags is daar geen kat. Behalve de uitbaatster, die verleden jaar weduwe is geworden. Een goede plek om te lezen en notities te maken. Mijn drankje hoef ik niet eens te vragen, deze vrouw kent haar pappenheimers. Mijn vaste tafel heb ik ook. Met mijn gezicht naar de ingang, halverwege deze bar. De vrouw gaat altijd, na mij bedient te hebben, aan de tafel naast mij zitten, met haar rug naar de ingang. Ze kijkt om vier uur naar haar favoriete soap. Een of andere Zuid-Amerikaanse serie waarvan het verhaal veel wegheeft van een lang uitgerekte kauwgom. Het geluid zet ze niet hard om mij niet te storen. De airconditioning zoemt monotoon. Er heerst rust. Deze namiddagen zijn haast gezellig te noemen. Zonder het ooit uitgesproken te hebben weten we van elkander dat we plezier beleven aan elkaars stil gezelschap.

Gisteren werd rond halfvijf onze rite bruut verstoord door een moeder die met haar dreumes deze uitspanning binnenwandelde. Ze bestelde een koffie en voor haar 4-jarig zoontje een perziksapje. De boodschappentassen liet ze met een plof naast de barkruk, waarop ze plaatsnam, vallen.

Mijn weduwe keek even mijn richting uit met een verontschuldigende blik. Het was alsof iemand de huiskamer was binnengevallen.

Binnen de drie minuten verveelde die kleine zich rot, geen probleem, in de boodschappentas van mama zit ongetwijfeld iets van mijn gading moet hij gedacht hebben toen hij gans de zooi begon uit te pakken en te sorteren. Twee kleine blikken tonijn in eigen nat trokken zijn aandacht. Hij zette ze op hun kant en rolde ze door de bar. Hij was aan een geimproviseerde bowlingbaan aan het sleutelen. Plots kreeg ik medelijden met die tonijn. Het beest was ooit geboren, gegroeid, had vele gevaren doorstaan om uiteindelijk in de netten van een visser verstrikt te raken en te eindigen als bowlingbal in eigen nat in de handen van een verveeld kind.

Was getekend

Het leven zoals het is

Het is zeer moeilijk dezer dagen om geen lui varken te zijn. De nakomelingen zijn vanaf vandaag full-time grote-vakantie-gangers, de deerne heeft vrije uren waarin lessenroosters, programma’s en dies meer moeten in orde gemaakt worden en ik zou tussen al dat vrije gewoel geconcentreerd moeten kunnen werken?
Neen dus. Alle ramen staan open, het is tot een stuk in de nacht veel te warm om te kunnen slapen, en mijn erf lijkt wel een speeltuin voor jong en oud.

Door al die drukte en warmte zuip ik te veel en schrijf ik te weinig. Niet te verwonderen. Laat ons hopen dat één of andere buurman een stunt uithaalt en mij inspireert.

Was getekend

San Juan!!!

De komende nacht wordt er niet geslapen. Alhoewel de zonnewende alweer twee dagen voorbij is wordt hier de 24ste juni San Juan gevierd. Dat zou dan de kortste nacht moeten zijn van het jaar, geen kat die erover valt dat dat niet zo is.

Vandaag, de 23ste dus, komt er rond zeven uur een vuurwerk op gang dat niet ophoud tot de ochtend. Klein en groot gooien gans de nacht rotjes, voetzoekers, vuurpijlen en alles wat knalt en lawaai maakt de lucht in. Hier en daar vliegen wel een paar vingers aan gort, maar dat kan de pret niet drukken. Deze avond worden we verwacht op het erf van een bevriend koppel dat elk jaar een heleboel mensen bij elkaar krijgt om dit te vieren. Elk brengt wat vreet en drank mee om de op schragen gesteunde houten platen die dienst doen als tafels te vullen. Een eigen zitje meebrengen is soms ook geen slecht idee. Een paar van die gasten organiseren een geïmproviseerd vuurwerk. ’s Ochtends gaan de vrouwen churros bakken, een soort oliebollen, maar in plaats van bollen zijn het stengels, om de laveloos gezopen mannen die her en der verspreidt hun roes liggen uit te slapen tot leven te wekken. De kinderen liggen ook al voor pampus onder een of andere tractor of hooischelf.

De stilte na de storm is helend op die momenten, behalve de hoofdpijn, die galmt nog een aantal uren na.

Was getekend

Kindje kopen? Iemand?

Fantastisch hoe alles in regeltjes en wetten is gegoten. Een beetje organisatie is nooit weg als we met zovelen op een hoop wonen. Stel U voor dat er geen stoptekens zijn op de rijweg, erger nog geen verkeerslichten. Zo ook mag U niet binnenstappen bij de slager, hautain een paar biefstukken uit zijn frigotoog nemen en zonder te betalen naar buitenstappen. Daar krijgt U straf voor, dief! Met uw zatte kloten tegen een bloemperk zeiken om zes uur ’s ochtends? Lap, een standje van een diender met bijbehorende boete, onzedige boosdoener! Zo ook uw kindje verkopen, wat denkt U wel? Euhh,… dat mag. Een kindje verkopen is geen probleem hier in België.

“Sorry dat we U aangeklaagd hebben, het was een vergissing, U kan beschikken.”

Er is geen enkele wet die deze nering verbiedt. Een vrouw kan zwanger worden, haar spruit laten geboren worden en verpatsen zonder enig probleem. Dat staat vandaag te lezen in het nieuwsblad. Meteen, gis als ik ben, zocht ik in het artikel of daar een leeftijdsgrens aan verbonden was, mijn jongste zou misschien ook nog wel in aanmerking komen. Mijn oudste al niet meer, het is een brave jongen hoor, daar niet van, maar reeds adolescent met hier en daar een jeugdpuist. Daar gaan mensen op afdingen.

Was getekend

De letterbak

Het vuur in de haard was gedoofd. De letters waren verdwenen. Hij stond op en besloot een wandeling te maken. De koele lucht zorgde ervoor dat het jicht in zijn linkerknie opspeelde. Plots viel het hem in dat het vrijdag was. Op naar de “oude markt” besliste hij. De oude markt was een rommelmarkt die elke vrijdagochtend gehouden werd op het St Jacobs, hartje Gent.

Hij slenterde over de markt en bekeek melancholisch de oude boeken die uitgestald lagen op grote triplex platen, ondersteund door schragen. Een eindje verderop bemerkte hij een hoop rommel die uitgestald lag op een aantal dekens. Een koperen, geblutste trompet, een oude klok, …een letterbak! Een steek van pijn ging door hem heen toen hij deze opmerkte. Het ding stond rechtop en de vakjes waren gevuld met piepkleine figuurtjes. Een smurf, een heiligenbeeldje, maar geen letters. Dit was dus wat er van zijn ambacht geworden was. Een houten bak die diende als wandversiering voor het hippe, lieve volkje die vonden dat zoiets schattig was, dacht hij cynisch.
Hij vroeg zich af of binnen vijftig jaar de grote digitale machines hier ook op een deken zouden eindigen, mischien getooid met dan oude i-phones, i-pods en meer i toestellen.

Was getekend

Letterzetter

De oude baas staarde in het vuur. Het zicht van de opkrullende, vlammen vattende pagina’s goedkoop recyclage papier van de krant die hij net gelezen had stemden hem tevreden. De snelheid waarmee moest geleefd worden kon hij niet meer aan. Dit was de laatste maal dat hij nieuws gelezen had, besliste hij. De krant was nu verworden tot flinterdunne vellen as die elke seconde konden in elkaar storten.

Jaren lang had hij letters gezet, elke letter, elk woord, elke zin had hij gelezen. Aan het einde van zijn loopbaan had hij meer gelezen dan goed voor hem was, concludeerde hij. De vele boeken die met liefde voor het metier waren gezet, gedrukt en gebonden deden hem een doel hebben. Hij voelde zich een schakel in het verspreiden van het woord. Oh, neen, niet het geloof. Maar het woord. Geschreven door schrijvers, wetenschappers, columnisten. Een kleine, maar onmisbare schakel. Toen kwamen grote veranderingen, letters hoefden niet meer gezet te worden, de modernisering zorgde voor nieuwe schakels, hij werd uit de ketting gehaald en vervangen door andere onmisbare schakels. Zijn laatste jaren bracht hij door bij de krant waar hij dagelijks in de drukkerij de drukproeven moest keuren. Net die kranten zorgden voor een wrang gevoel. Hier werden dezelfde letters elke dag aaneengeregen in dezelfde volgorde, alleen de acteurs veranderden. De sectie moorden? Elke dag hetzelfde, alleen naamsveranderingen. De sectie politiek? meer van hetzelfde.

De krant was nu volledig opgegaan in het vuur.

Was getekend