Alweer van mij

Zijn moeder leefde in een klein rijhuisje aan de Brugse Poort. Een Gentse volksbuurt die de laatste jaren overspoeld werdt met immigranten. Jef had de buurt zien veranderen van een typische arbeiderswijk naar een buurt waar er meer nationaliteiten dan mensen woonden. Jef kon dat vreemd crapuul wel goed af. Ze aten de meest rare dingen, sommige van die Afrikanen liepen gekleed alsof ze een kleurboek waren en als de buren van tante Georgette, een Moslimfamilie van Istanbul, hun jaarlijks schaap de keel oversneden vroeg Jef aan zijn vriend Ali of hij mocht toekijken hoe die zijn vader een bloedbad aanrichtte in de badkamer. Dat zou Jef later nog van pas komen.
Onze Jef was altijd al een stille jongen geweest. Als U weet dat hij zijn stem verloren had toen zijn oude moeder het nodig vondt om met haar brommertje onder een auto te rijden zal U meteen begrijpen waarom. Jef zat achterop de Honda Amigo 50cc, vloog met een sierlijke boog richting moeder aarde alwaar hij op onzachte wijze contact maakte met haar, toen tante Georgette het nodig vondt een stopteken te negeren en de bestuurder van de aankomende auto besloot tante Georgette te negeren. Gevolg: Een schedelbreuk en een hersenbeschadiging die ervoor zorgde dat Jef zijn spraak was aangetast. Vier weken op een verduisterde kamer, want zijn dooreengeschudde hersenen mochten zich niet vermoeien en die breuk moest de tijd krijgen om zich terug tot een solide hersenpan te solderen, leerden Jef wat alleen zijn was, niet eenzaam want eenzaamheid vergt tijd, en die had Jef niet dankzij zijn levendige fantasie. Toen de dokter tante Georgette meedeelde dat Jef nooit meer zou praten barstte ze in tranen uit. “Dat arm schaap, ‘t is allemaal mijn schuld” Jef volgde verwonderd de conversatie. Toentertijd waren de doktoren nog niet zo kies om slecht nieuws op een meelevende manier te brengen. Die lomperik van een dokter stond leunend op het hoofdeinde de stomheid van Jef mee te delen alsof het om boodschappenlijstje ging.

Was getekend

Wel van mij

“Eigenlijk is mijne Jef toch een rare kwiet” dacht Maria terwijl ze doorging met salade te wassen die ze uit de emmer met water haalde. Ze zat op het houten bankje dat tegen de muur van het huis stond op het erf. Jef zat doodstil de tokkende haan te bestuderen die voor hem op zoek was naar iets eetbaars. Het beest liep doelloos rond, hier en daar pikkend in de aarde.
“Die haan lijkt wel een beetje op Jef.” viel het haar plots op. “Niet ingewikkeld, instinctief doen wat je denkt te moeten doen. En altijd op zoek naar iets. Ook is hij nogal trots. Voor mensen die Jef niet kennen moet hij eigenlijk nogal een raar heerschap zijn. Hij zit mensen aan te gapen als iets hem boeit, opvalt of ergert. En mensen worden niet graag aangegaapt. Gelukkig kan hij niet praten. Mocht hij kunnen praten vrees ik dat daar regelmatig vodden zouden van komen.”
Jef stond op en begaf zich naar de waterpomp. Hij plaatste de emmer die naast de pomp stond onder de tuit en begon te zwengelen. Zomaar. Want water hadden ze op dit eigenste moment niet nodig.
Na dit onnodig karweitje volbracht te hebben stapte Jef het erf af naar een hoger gelegen gedeelte van de berg. Ging liggen en sloot zijn ogen. Hij glimlachte.

Het kind dat Maria in haar lijf zitten had roerde zich. Het schopte en ze zag een klein bultje verschijnen, van een voet of een knuistje dat duwde.
“Wat zie ik jullie toch graag.” Peinsde Maria overmand door het nutteloze maar zomaar zonder reden aangename gevoel van het moment.
“Niet alles moet een betekenis hebben.”

Was getekend

Niet van mij

America I’ve given you all and now I’m nothing…
I can’t stand my own mind.
America when will we end the human war?
Go fuck yourself with your atom bomb

Allen Ginsberg
America

Daag eens een stier uit.

Jef doofde zijn sigaret, stond op van het houten bankje dat tegen de gevel stond en liep door de openstaande deur de keuken in. Hij schonk zichzelf een pot koffie in en zwengelde de oude Philips televisie aan die in de hoek op een krakkemikkig televisiekastje stond. Maria had die gekregen toen haar vader in 1992 een gloednieuwe Sony had gekocht naar aanleiding van de Olympische Spelen in Barcelona. Het was bijna acht uur ’s ochtends en tijd om rechtstreeks naar de corrida de los San Fermines te kijken. Op TVE1 werd dit spektakel rechtstreeks uitgezonden.

Jef keek daar graag naar. Je moest maar ballen hebben om voor een aantal 700 kilo zware gevechtsstieren te gaan uitlopen. Stieregevechten daar keek Jef niet naar. Dat was niet eerlijk. Maar dat lopen, man tegen stier. dat had toch wel iets.

“Mocht ik het durven ik deed het ook.” Jef was nochtans van geen kleintje vervaard maar voor een horde losggeslagen stieren gaan uitlopen dat ging hem zelfs te ver.
“En toch moet je op die momenten intens leven. Zoiets als parachutespringen. Aan driehonderd kilometer per uur door de lucht vliegen, als een kogel richting aarde. Dat is leven, hartslag 180, bloeddruk ten top, adrenaline tot in de topjes van je vingerkootjes.”
Hij lurkte van zijn koffie en keek gespannen naar het scherm. Daar eindigde het reclameblok. Het volgende beeld kwam rechtstreeks vanuit Pamplona. De presentator begon opgewonden te ratelen over de nakende start. De stieren werden losgelaten en liepen de eerste honderd meter alleen tot de plek waar de meute hen stond op te wachten. Als een logge trein die niet te stoppen was denderden ze door de nauwe straten. De grootste helden hielden zelfs hun hand bovenop een stier terwijl ze zich de longen uit hun lijf liepen om de beesten bij te houden. Op drie minuten tijd was alles voorbij. Niemand gewond. Behalve een Amerikaan die te pletter gestort was van een dertig meter hoge muur, alwaar hij meende veilig te zijn voor de stieren en een goed overzicht te hebben.

Maar wie geeft nu om een dode Amerikaan meer of minder? Zelfs hun eigen land maalt er niet om. Ze sturen ze bij bosjes naar allerlei uithoeken van de wereld als kanonnenvoer.
“U bent een held van uw land. KNAL. Euuh, U bent een dode held van uw land. Next.”
Tsja, stierenlopen is natuurlijk veel schandaliger.

Was getekend

Volksverhuis

De vakantie staat weer voor de deur. Niet dat ik daar wakker van lig want ik ben bijna het ganse jaar op vakantie. Voor mij is vakantie het beste bewijs dat het gras elders groener is. Gans het jaar betaalt iedereen zich een breuk aan zijn stulp, ergert zich blauw aan alles en nog wat, België is dit en België is dat enzovoort. En als de kans zich voordoet moet er gereisd worden. En liefst zover mogelijk. Bent U dan zo ongelukkig op de lengte en breedtegraad waar U zich bevindt?

En dan de prestige. ‘t Zal toch niet zijn dat Tante Marie verder is geweest dan U. En ‘t zal toch niet zijn dat Nonkel Maurice in een vijf sterren hotel gelogeerd heeft terwijl uw hotel er maar vier had.

Ik vraag mij af hoeveel mensen echt genieten van hun vakantie. Al die drukte, luchthavens, paspoortcontroles, overvolle stranden, overvolle musea. Dure restaurants waar de vreet niet te verteren valt. Schrikwekkend. En meestal nog een paar, om ijsjes, jengelende koters die voor de benodigde decibels zorgen zodat een hysterische reactie uwentwege niet achterwege kan blijven.

“Is ‘t nog ver?” en “Zijn we er nu nog niet?” Ja ontken het maar niet. Dat is de gemiddelde vakantie waar iedereen een hoop centen voor neertelt.

Ik wens U allen een prettige vakantie toe.

Was getekend

Muze

Daar zat ze. Omringd door lui die Jef vaag kende en die krampachtig hun beste Engels bovenhaalden en om ter luidst lachtten om die meiden hun aandacht langer dan drie seconden na elkaar op zichzelf te vestigen. Ja, want dat was ik vergeten te vertellen, Jef zijn toekomstige had nog een vriendinnetje. Ook een Spaanse, een geit van een wijf die beter in haar land gebleven was om daar haar soortgenoten te hoeden. Jef was zodanig gecharmeerd door de verschijning van zijn toekomstige dat hij aanschoof aan de grote eiken tafel die centraal in de gelagzaal stond opgesteld. Zijn vage kennissen begroeten hem halvelings want ze hadden het veel te druk met indruk te maken op de spaanse schonen. Aangezien Jef zijn verbale kunsten vrij beperkt waren, nihil feitelijk, beperkte hij zich tot het haar zitten aanstaren. Het kind werd er zowaar een beetje ongemakkelijk van. Je zou voor minder. Het was nog een schoon wijveke ook. Jef nam na een tijdje zijn schrijfstok en klein notitieboekje die hij altijd bij zich had in geval van nood, en dit was een noodgeval want Jef zat hier verschrikkelijk verliefd te worden, en schreef : “I am Jef”, scheurde het papiertje af en gaf het haar. Ze bekeek hem een beetje vreemd maar nam het toch aan en las het geschrevene. Ze nam Jef zijn pen en schreef : “I am Maria”. Jef kon een glimlach niet onderdrukken en schreef: “I can hear but I can not talk, I am mute.” Ze werd rood en keek hem verlegen aan en zei zachtjes “Sorry.” Onze Jef lag erbij als een gesmolten frisco aan de Costa Brava in Augustus. Hij had het wel zeer zwaar zitten nu. De rest van de tafel begon door te krijgen dat Jef hier zomaar eventjes zonder een woord te zeggen de kaas van tussen hun brood aan het roven was. Wat hen niet zinde. Jef vroeg haar of ze iets wilde gaan eten met hem, het was tenslotte al halfacht ’s avonds. Ze stemde toe, sprak af met haar vriendin om een paar uur later terug te keren naar deze knijp en vertrok samen met Jef. Het was liefde op het eerste gezicht. Vijf uur later en na zelfs het reservenotitieboekje volgekrabbeld te hebben wist Jef dat dit het wijf van zijn leven was. Die geit van een vriendin was woest op Maria omdat ze daar nog vier uur die bende geile wolven hun zever heeft moeten aanhoren en van arren moede dan maar alleen naar haar hotel is getrokken.

Was getekend

De hoer die haar jawoord gaf.

‘t Is hier warm. Veel te warm. Het hangt zo ongeveer mijn kloten uit om drie keer per dag onder de douche te kruipen om nog ietwat op temperatuur te blijven. Als ik in de spiegel kijk zie ik een gerimpeld mannetje. Het is alsof de huid van mijn balzak zich heeft verspreid over mijn ganse lichaam.

En alles wat met te begint is niet goed zei de kerel die beweerde mijn vader te zijn, behalve tevreden. En daar wringt de laatste tijd het schoentje. Ik ben te tevreden. Dat doet geen goed. Mijn ondernemingslust verdwijnt. Mijn inspiratie bij het schrijven blijkt ook vakantieplannen aan het maken zijn. Mischien moet ik toch maar eens mijn vrouw wat muilperen verkopen en mijn kinderen koeionneren om een atmosfeer van bedruktheid, ongenoegen, en ontevredenheid te creeëren. Op zijn minst onderneem ik dan iets en ben creatief. Mhh, geen slecht idee.

Ik kan natuurlijk ook naar de kerk gaan om een trouwplechtigheid bij te wonen en op het moment waar de pastoor declameert: “… of voor eeuwig zwijgt.” rechtspringen en verkondigen: “Ik ben eigenaar van een nachtclub en de bruid heeft daar een voltijdse job. U bent uw werk kwijt. Geen getrouwde hoeren in mijn etablissement.” Vuurwerk verzekerd. Hier zit trouwens een mooie titel in voor een boek: “De hoer die haar jawoord gaf.”

U ziet, bloggen is inspirerend. Bij het indrukken van de knop schrijven op het controlepaneel van dit blog had ik geen flauw vermoeden wat ik nu weer eens zou vertellen, en zie, het wonder is geschied. Mijn pruim is nat en ‘t regent niet. (Gepikt van Dimitri Verhulst uit het boek De helaasheid der dingen).

Was getekend

Papa Antonio

Jef zat op een houten krukje voor het erf aardappelen te schillen. Dat moest ook gedaan worden. Hij hield van dit werkje. Rustig schillend zat hij te mijmeren. In de verte zag hij Maria’s opa het erf komen opgewandeld. De knakker was 95 jaar oud en nog goed ter been. Hij zoop nog dagelijks zijn paar kommen wijn en at nog als een dokwerker.

“Hola Jef”
Jef knikte bij wijze van begroeting.
Opa nam zijn zakmes, zette zich op de lange houten Zweedse bank die Jef had gekregen van het plaatselijk schooltje en begon mee te schillen. Hij had altijd een goed geslepen zakmes op zak. Dat had iedereen hier trouwens. Zonder mes op zak om allerlei karweitjes te kunnen opknappen was het alsof je naakt was.
“Ik ben gisteren begonnen met mijn leven op papier te zetten.” zei hij.
Jef stopte abrupt en bekeek de oude man. Zoals hij daar kaarsrecht zat. Een rechtschapen kerel.  Soms veel te serieus maar goudeerlijk. Ooit had hij Maria als kind gevraagd of God in de kokende ketel water zat die op het haardvuur stond. Toen Maria in haar kinderlijke eenvoud antwoordde dat zoiets niet kon want dat God zich zou verbranden kreeg ze een klinkende oorvijg.
“God is alomtegenwoordig, vergeet dat nooit meer, ook in die ketel is God aanwezig.”

Zijn biografie dus.
“Hoe komt hij daarop?” vroeg Jef zich af.
“Ik ben nu 95 en ik zal het niet lang meer trekken.” ging hij verder. “En ik wil dat het kind in jouw vrouw haar buik iets weet van zijn familiegeschiedenis.”
Jef dacht aan zijn familieanalen en moest lachen. Hij dacht aan zijn eigen familie en aan die van Maria.

Was getekend

Van de Pot Gerukt goes Dutch

Ja met je eigen smoelwerk op televisie komen is toch iets apart. Voor al de beroemdheden onder U zal dat wel maar peanuts zijn maar voor mij was het toch iets nieuws. En weet U wat nog het raarste was? Ik vond dat ik het nog niet eens slecht deed. En voor diegenen die de reportage wel gezien hebben, mijn deerne is wel een ferm stuk, niet? Mijn berg heb ik bewust weggelaten, die is van mij en daar wordt alleen over geschreven en niet gefilmd. Voor diegenen die de reportage niet gezien is er een herhaling op acht julie om 23u05. En nu mag U allen uw kritiek spuien.

Mocht U niet kunnen wachten tot 8 juli, wat ik meteen begrijp, heb ik een paginaatje gemaakt met het programma. De video kan U HIER vinden.

Was getekend

kijkkastje

Vanavond. VPRO. 22u45. Nederland 2.

Was getekend